Silk Saree -Jewels Combo Phobia

Long time no blogging.My site meter shows some frequent visitors from New Delhi,B lore and US..Thanks for visiting my blog constantly even when i am not writing for long time and sorry for the delay..

Whenever a family function like wedding approaches ,the first thing that makes me go worried is the Silk Saree and the jewels combo.Its not that i don't like saree but tying a Silk Saree in a hot summer is equivalent to writing a Mathematics exam for three hours without arriving a solution for even a single question.If the example is not in sync forget and forgive.May be because the temperature is preventing me to think straight .Samaalification is always part of life .Note that I have used this sentence already in recent posts.Again the culprit is temperature :)

Simplicity is heaven and always it is .When it comes to functions simplicity is not appreciated much.If u r a girl/lady above twenty five .. let me put it as girl instead of girl/lady at least till I reach thirty .I actually wanted to say that ,when u r in ur late twenties , u cant afford to go to a function without tying a silk saree and wearing jewels.The Silk Saree and Jewel Combo is the one I hate to the core.First and foremost thing is that, u will feel old no matter when u r actually old :).Next thing is that , comfort will not be felt even at least percentages.


In case if u have avoided wearing a silk saree and golden jewels, u some how ought to arrange for an alternative like designer saree and Non Gold fashion jewels. Arranging for it is the top most head ache and wearing is the next head ache and the next's next head ache is not actually yours but its your husband's head ache as he has to spend for it.Till y day I never wanted Selva to suffer from that head ache but I had no options than buying a pearl set.I tried avoiding the silk saree but in that case, I need to buy a designer saree which will weaken Selva's account even more so decided to go for the silk saree..

Other than family functions ,salwar with least /no jewels is always the choice.My personal opinion is that salwars not only makes to feel comfortable but also helps in enjoying the function to the fullest .Sorry if u like the other way round.Taste differs.Don't know what made me write this post.But just thought of writing something on blog from the day one since I landed Chennai.So writing this thought that was lingering on my head for the past one week.Thanks for your time.Have a nice day ahead :)

Miss u UK ...

My favorite shot of Selva from our balcony...

Disclaimer: You may get bored in the middle as this is a very lengthy post.:)

Probably my last post in UK. It’s been a wonderful six months journey in UK. First it was so frustrating to be a home maker, as I was not used to be idle and alone at home for long hours and most importantly without talking:) But the idleness has been a bliss and have done some good to few factors in life .When I was in Chennai,I hardly had time to even think of my passions like writing and singing. Though I am not a great writer or singer, by doing the either task, my mind gets refreshed for sure. I had so much time to read online especially I came to know of umpteen good tamil blogs and websites. My god! There are so many people in and outside India writing beautiful Tamil poems and articles. Before coming to UK I rarely wrote in Tamil, but now mostly I write in Tamil. This happened solely because of the websites that support Tamil stuffs. Story writing was like a mystery before (still it remains to be the same at least by 90%).But after getting encouragements in the form of user votes in Tamilish.com, I am continuing the story writing task .I know way to go in story writing but still I am happy that I have started it .Sites like Tamilish.com allows only contents like story, poems etc from blogs/websites which are purely in Tamil. As my blog contains English stuff too, still I am able to post them in Tamilish.com through ithutamil.com website. Thanks to ithutamil.com team and thanks to Rajapriyan who introduced ithutamil.com to me.

Apart from writing and reading, I had some time to spend for introspection which has made me to come out of being sensitive to anything and everything to an extent and is helping me to have a different perception towards life especially the way we handle certain things in life. Again long way to go .I never knew being tightlipped for hours would benefit me, to this extent.

Next thing is the one for which I have almost yearned when in Chennai. I mean watching TV and films. That too after marriage, watching TV in week days is almost next to impossible. Now the scenario is that, the maximum number of movies I have watched in my life time has happened when in UK. Wow!!!U name any movie, I would have watched it. Thanks to websites that helped to watch Tamil movies and TV Music shows online. While talking about movies I cannot skip English movies. When we were in Chennai, I and Selva use to go to English films. I hated watching English movies then. I keep staring at the mobile monitoring time and scolding Selva for having made me watch an English film. First and foremost reason to hate English movies is that, I don’t understand their accent and also the cultural difference kept me off from English movies. But in UK no other go, Tamil movies get screened very rarely .So after seeing many English movies under compulsion now have started liking them. But understanding the accent 100 % still remains as the unachieved target. I am ok with American accent (I guess so coz of English movies) but the British accent is a hard MOUNTAIN to decipher. Probably if I had taken some job here in UK, things would have got fixed. Learnt some tutorials online regarding British accent, which helped to a very small extent. Let’s see if I could make it to the fullest in future.

If you have read my posts on Chennai to UK, u may know how finicky I was regarding food. I could not stand the food given in the Emirates flight on which we came here. I am a dosa freak. But after coming to know that fermentation of Idly/dosa batter is a daunting task in cold countries like UK, gave up my freaky attitude .You won’t believe. I have almost done a sort of research in how to ferment the idly/dosa batter in Cold countries. The batter stinks if the right amount of temperature is not supplied for fermentation. After all my findings, I came to a conclusion that ,India is the right place for making idly-dosa batter and have stopped my efforts on batter making & reading :( .See I have started this again. I mean start writing something and end up with something else. Actually I wanted to convey that I have changed my fussy finicky attitude towards food. Now I have started liking burgers and tortilla rolls too. To be more specific, I like KFC’s tortilla roll and Mc Donald’s Burger. Coming to the attire part, I have always felt comfortable in salwars.But have got accustomed with jeans and it has to be that way, as u can’t wear salwars in such freezing cold.

Don’t worry I have come to the finally section. So finally I have learnt (mind, only learnt yet to implement!!!) variety of recipes .Thanks to the excellent culinary website vahrehvah.com.The chef is an amazing person, believe me u will go crazy by his cooking videos.

Just learnt that accepting the changes as it is can only make life happy .After all complaining and fret -fuming of unavailables and not happenings will only cost u heavily in terms of worry rate and pills rate where latter is always the follower of the former. Hope I carryon the changes that got induced in UK for rest of my life too. Because of the good changes and also it happened to be my first abroad experience ,UK memories will stay vivid throughout .Miss u UK.

Oh u have read the full article is it ?thanks .I am sure u have loads of patience:)

இப்போ பேசுங்க பாக்கலாம் -Story made popular through user votes in Tamilish.com

"அத்தே என் பிரண்டு ப்ரியாவோட பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு நாளைக்கு போனும் .அவர்க்கு ஆபீஸ்ல வேலை இருக்காம் ..வரமுடியாதாம் ...கூட வரீங்களா ?
"நாளைக்கு பக்கத்து வீட்ல பால் காச்றாங்க சுகந்தி .ரெண்டு தடவ வந்து அந்தம்மா சொல்லீட்டு போனாங்க ..போகலைனா நல்லா இருக்காது ...நீயும் சுரேஷும் போயிட்டு வாங்க ..அவனுக்கு நாளைக்கு காலேஜ் லீவ் தான "
"சரிங்கத்த "
"டேய் சுரேஷ் நாளைக்கு என்னோட ஒரு கல்யாணத்துக்கு நீ வரணும் ..நாளைக்கு காலேஜ் லீவ் தான ..ஏதாது ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருக்கா ?"
"நாளைக்கு ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இல்ல ஆனா கிரிகெட் கோச்சிங் இருக்குமா "
"ஒரு நாள் போலனா உங்கோச் ஒன்னும் தலைய வெட்டிட மாட்டாரு "
"சரி ...எப்பிடியும் நீ விடப்போறதில்ல ..வழக்கம் போல கோச் கிட்ட ஏதாது போய் சொல்லிகிறேன் "
"என்னமோ பண்ணு ...கல்யாணத்துக்கு மட்டும் வந்திரு சாமி "

மறுநாள் காலையில் சுகந்தியும் அவள் மகன் சுரேஷும் கல்யாணத்திற்கு பைக்கில் புறப்பட்டனர் ...

"டேய் அந்த பூக்காரம்மா கிட்ட பைக்க ஸ்டாப் பண்ணுடா "
"ஏம்மா பூவல்லாம் நேத்தே வாங்கக்கூடாதா ? இது ஒன் வே .இப்போ நாம சுத்தி போகணும் ..அட்லீஸ்ட் முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம்ல..."
"சரிடா சரிடா கோச்சுக்காத ..என்ன கிப்ட் வாங்கலாம்னு யோசிச்சிட்டே சொல்ல மறந்துட்டேன் "
"என்னது இன்னும் கிப்ட் வாங்கலையா ?கிழிஞ்சுது ...அது சரி .எப்போ முகூர்த்தம் ?
"முகூர்த்தத்துக்கு இன்னும் ரெண்டு மணிநேரம் இருக்குடா ..டென்ஷனாகாதடா .அந்த பூக்காரம்மா பக்கத்துலையே ஒரு கிப்ட் கேலரி ஷாப் இருக்கு பாரு ..பூவும் கிப்டும் வாங்கிட்டு அப்படியே கல்யாண மண்டபத்துக்கு போக வேண்டிதான்..மண்டபம் கிட்டதானடா ..அதான் போற வழியில வாங்கிக்கலாம்னு விட்டுட்டேன் "
"என்னமோ சொல்ற போ.அதுகப்ரம் நான் கல்யாண மண்டபத்துலதான் நிறுத்துவேன் சொல்லிட்டேன் .அப்புறம் வேற கத எதாச்சும் சொல்லாத "
"சரி டா ..ரொம்பத்தான் அலுத்துகுற.."
"ஒரு மொழம் பூ எவ்ளோ மா ?"
"பத்து ரூபா மா "
"பத்து ரூபாவா ? ரொம்ப ஜாஸ்தி .அஞ்சு ரூபாக்கு குடு "
"பத்து ரூபா எங்க இருக்கு .அஞ்சு ரூபா எங்க இருக்கு ..கொஞ்சமாது நியாயமா கேளும்மா ."
"அதுக்குன்னு ஒரு மொழம் பத்து ரூபாலாம் ரொம்ப அதிகம் ..வேணும்னா ஆறு ரூபா வச்சுக்கோ "
"அதுக்கு நீ இனாமா வாங்கிக்கலாம் ...நானே ஒரு மொழம் ஏழு ரூபாக்கு வாங்கி இருக்கேன் ...ஆறு ரூபா கட்டு பிடி ஆகாது ...இன்னைக்கு முகூர்த்த நாள் வேற"
"சரி ஏழு ரூபா வச்சுக்க "
"சரிமா ஒனக்கும் வேணாம் எனக்கும் வேணாம் எட்டு ரூபாக்கு வாங்கிட்டு ஆளவுடும்மா நீ "
"சரி போ ..மொழம் எட்டு ரூபா ..என்ன பண்றது கலி முத்திபோச்சு.கவர்ல வேணாம் அப்பிடியே குடு "
"வாடா அந்த கிப்டு ஷாப்புக்கு போலாம் "
"ஏம்மா ஒரு பத்து ரூபாய்க்கு இப்பிடி பேரம் பேசுற ..மானமே போகுது ..அங்க ஏதும் பேச வேணாமேன்னு பாத்தேன் ..ஒரு பத்து ரூபால பெருசா என்ன ஆயிடப்போகுது ...ஒன்ன திருத்தவே முடியாது ...அப்பா எப்பிடிதான் ஒன்ன இவ்ளோ வருஷம் சமாளிக்குறாரோ .அவருக்கு தான் வெளிச்சம் "
"போடா போடா ..ஒனக்கு இதலாம் புரியாது ..நீ சின்ன பையன் "
"இன்னைக்கு போய் நான் ஒன்கிட்ட மாட்டுவேனா ..என் விதி "
"விட்ரா அந்த விநாயகர் சிலை சூப்பரா இல்ல... வெல என்னனு பாரு "
"1000 ௦௦௦ ரூபா மா "
"என்னடா சொல்ற ..ஆயிரம் ரூபாவா ..அப்பிடி என்னடா இருக்கு இதுல ?"
"இதுல இருக்குற வேலப்பாடுக்கே நீ 1000 ரூபா தாராளமா தரலாம் "
" நான் போய் பேசி பாக்கறேன்"
"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார் .வீ வுட் லைக் டு பை திஸ் ஐடல் .குட் யூ ப்ளீஸ் ரெட்யூஸ் தி ரேட் "
"மேடம் ஐ கெஸ் யூ டிட் நாட் சீ தி போர்ட் அட் தி என்ட்ரன்ஸ் "
அப்பொழுதுதான் அவள் பார்த்தாள் ."நோ பார்கெயின் ப்ளீஸ் "என்று எழுதியிருந்த பலகையை .
"ஓ சாரி ஐ டின் சீ தட் போர்ட் .ப்ளீஸ் கிப்ட் ராப் இட் அண்ட் புட் தி பில் "
"சூர் மேடம் "
"ஏம்மா இப்போ பேரம் பேசவேண்டிதான?பத்து ரூபாய்க்கு அவ்ளோ நேரம் பேசுன ..இப்போ என்னாச்சு "
"அது வந்து ....அது வந்து ...சரி விட்ரா இனிமே பேரம் பேசல என்றவாறே அந்த பூக்காரம்மாவை பார்த்தாள் ..."
அப்போதும் யாரோ அவளிடம் பேரம் பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தனர் "

akkam pakkam trial

After having made attempts to upload my voice twice in blog ,thought of doing it again...heard this akkam pakkam song from Kireedam movie y day in a music reality show so have tried it here...If u feel that the song/voice quality which i have uploaded is poor then the reason may be I am using the lap top mike which din help much or may be coz of no proper recording instru..This is exactly what we call it in tanglish as ,"samaalification"and samaalification has to be a part of life..no other go :)anyways doing music related things, only not to let Selva's efforts in downloading voice recording softwares go in vain...Whether u like my version or not do hear the original version and its awesome...

If anybody knows how to merge vocal and BGM kindly help me out..Thanks in advance..

If f(x) =Love...

I have written about this few times already in my blog...So what? I will write thousand times if I can …Certain things at the first sight receives the detestable feel from us for some reason/no reason … I felt the same way recently seeing the Caste/Religion communities in Orkut…Whenever I happen to receive friend requests or send friend requests in orkut, the moment I see their communities in the name of their Caste/Religion, I just can’t stand it .It irks to the core. Why people make those ugly stuffs keep going...I don’t see any good reason to keep it live for the next generation .I was about to send a friend request y day to a gal, but totally got upset seeing she being a member of such communities …At least we can we can keep them off from powerful tools like orkut coz its highly contagious ..They may have umpteen reasons to justify it, but I don’t think I would get convinced with even a single reason. I thought at least after our mom/dad generation, the world would be a better place in this regard, but I am sure that I am wrong…

I once had a very stupid experience in the cinema theater here in UK.One day ,we were waiting in the queue to see 2012 movie...I happened to converse with a guy who is Selva’s colleague .After coming to know that my native place is Tirunelveli, he asked my grandfather’s name .I din understand why all of a sudden he is asking my grandfather’s name. After all I am not so good in picking up certain things so quick. In short I am a quiet a tube light...No issues in accepting facts :) But Selva understood what he meant and told him about our marriage which din bother those ugly stuffs…He went ahead and asked me again ,”Oh love marriage aahhh?paravaala unga thaathaa pera sollunga ?”.That’s when I understood about what he is asking …I thought ,”There is no chance for these people to change even if they are in UK.For that matter, even if they travel to moon ,they would not get sleep unless and until they ask their co traveler,”Saar neenga Indiana ?Tamizhana ?aamaava ? appo unga thaatha peru enna ,unga aayaa peru enna ……………………………………?”

I had to tell him my grandfather’s name finally as he compelled me so .I truncated the caste identification from my Grandfather’s name and told his name as Chinna Udayar.But unfortunately Udayar happens to be a caste name. So had to hear this from him,”oh udayar aah neenga ?”…I ended up with the feeling usually my fav Vadivelu sir has on screen ,”sappa mudiyala paa”.Actually Some people at my village append udayar in their names followed by the goddess of our village named ,”Udayanaayagi amman”.

Some persons I meet have so much of good qualities in them but the moment they ask us about the caste/religion the perception about them just goes down to an abyss.The same guy for that matter whom I met in the theater, is actually a nice guy but minus the conversation. There are so many nice identifications about which we can talk. Our education, hobbies, talents, passions etc etc .So why talk about the useless identification which does no good to us at least in terms of love… If f(x) =Love …definitely x can’t be caste/religion. If u try proving it to be true just to oppose my view, then Love is not Love or at least it’s intoxicated and if it’s intoxicated, it can’t be love...

முற்பகல் செய்யின் ...

முற்பகல் :

"வணக்கம் சார் ".
கேட்டும் கேட்காதது போல் ஆவணங்களை ஆவலுடன் படிப்பது போல் பாவலா செய்து கொண்டிருந்தான் ராமசாமி ....
"வணக்கம் சார் " என்று இம்முறை உரத்த குரலில் முயற்சி செய்தான் குமார் ...
"வணகொம் வணக்கொம் ...என்ன ஆச்சு நான் சொன்னது "
"அது வந்துங்க..... இப்போ கொஞ்சம் பணம் மொட;வேல ஆனதும் எப்பிடியாவது பொரட்டி தாரேங்க..."
"அப்பிடியா .....இப்போ கொஞ்சம் வேல இருக்கு .மத்தியானமா வா பாக்கலாம் ...."
"ஐயா நேத்து காலைல வரச் சொல்லியிருந்தீங்க அதான் ........"
"ஓஹோ ;சரி இப்போ சொல்றேன் ;மத்தியானமா வா "
"இல்லைங்க அது வந்து ......மத்தியானம் கொஞ்சம் வேற வேல இருக்கு ......"
"அது சரி ஒங்களுக்கு வேல நெறைய இருக்கும் ;நான்தான் இங்க வெட்டியா ஒக்காந்திருக்கேன் "
"ஐயோ அப்படி சொல்லலீங்க "
"என்ன அப்பிடி சொல்லல இப்பிடி சொல்லல ;ஒரு அம்பதாயிரம் பொரட்ட முடியலன்னு சொல்ற. ; ஒம் பைல நகத்த நான் என்ன பாடு படணும் தெரியுமா? ;கம்பாசநேட் அப்பாயின்மென்ட்னா சும்மாவா? ஆயிரத்தெட்டு கேள்வி கேப்பாங்க ;ஒவ்வொருத்தனுக்கும் நான்ல பதில் சொல்லணும் ...பணம் குடுத்தா வேல நடக்கும் .அவ்ளோதான் சொல்லிட்டேன் ...ஒன் நல்லதுக்கு சொல்றேன் ...வேல கெடச்சா மாசம் முப்பதாயிரம் வாங்க போற ..அப்பொறம் ஒன் இஸ்ட்டம்..."
"சரிங்கய்யா ;நாளைக்கு எப்பிடியாவது பணத்த குடுத்திடறேன் "
"அப்பிடி வா வழிக்கு ; நாளைக்கே எல்லாம் ஓகே வாயிரும் போயிட்டு வா "



பிற்பகல் :

"என்னடா சுரேசு அந்த காலேஜ்ல எம்.பி. ஏ சீட்டுக்கு அப்பளை பண்ணி இருந்தியே என்ன ஆச்சு ?"
"அதுப்பா ரிட்டன் கிளியர் பண்ணிட்டேன் ;ஆனா குரூப் டிஸ்கஷன்ல போயிடுச்சு "
"இப்படியே ஏதாது ஒரு காரணத்த பாக்கெட்டுல வச்சிக்கிட்டே திரி ; அது சரி ...சட்டியில இருந்தாத்தான அகப்பையில வரும் ;இப்போ என்ன பண்ண போற ?"
"அதுப்பா.....அதே காலேஜ்ல பேமென்ட் கோட்டால சீட்டு கெடைக்கும்பா .... ..ஆனா கொஞ்சம் செலவு ஆகும் "
"அது தெரிஞ்ச கத தான ...நீயெல்லாம் மெரிட்ல சீட்டு வாங்கிட்டா ,அப்பறோம் மழ எப்பிடி பெய்யும் ?சரி எவ்ளோ பணம் அழனும்? அத மட்டும் சொல்லு "
" ஒரு லட்சம்பா "
"நாளைக்கு தாரேன்...இனிமேலாச்சும் ஒழுங்கா படிக்குற வழியப் பாரு "
"சரிப்பா "

ஏட்டுச் சுரைக்காய் எண்ணங்கள்-Story made popular through user votes in Tamilish.com

தாம்பரம் ரயில் நிலையம்.சென்னையில் உள்ள மிக முக்கியமான ரயில் நிலையங்களில் ஒன்று ...வெளியூர் செல்பவர்கள்,சென்னையில் மற்ற பகுதிகளில் வேலைப் பார்ப்பவர்கள் ,படிப்பவர்கள் ,வியாபாரிகள் ,பிச்சைக்காரர்கள் என எப்போதும் கூட்டமாகவே காட்சியளிக்கும் ரயில் நிலையம் .தனிமையின் பொருள் உணரா நிலையம் அது....

அனிதா தினமும் தாம்பரத்தில் இருந்து அவள் வேலை பார்க்கும் தலைமைச் செயலகத்திற்கு மின்சார ரயிலில் செல்லும் பயணி...கூட்ட நெரிசலில் அவதிப்படுவதை தவிர்க்க அதிகாலை ஏழரை மணி ரயிலை பிடித்துவிடுவாள்...வசிப்பது மகளிர் விடுதி என்பதால் ஏழரை மணி வண்டியை பிடிப்பதொன்றும் அவளுக்கு சிரமம் இல்லை ...

ஜன்னலோர இருக்கையை பிடித்தே தீரவேண்டும் என்று தினமும் இஷ்டதெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டே ரயிலைப் பிடிப்பாள் ...அதில் எப்போதும் வெற்றியும் அடைவாள்...ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்தாலும் அவளின் பார்வை முழுதும் ரயில் பயணிகளின் மீதே எப்போதும் இருக்கும் ..அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தவர்கள் தினமும் அவளுடன் பயணிக்கும் பூக்காரம்மா மற்றும் பாட்டு பாடி காசு கேட்கும் இரு சிறுவர்கள்.

அந்த பூக்காரம்மா சுறுசுறுப்புடன் விறுவிறுப்பாக பூவை கட்டிகொண்டே வியாபாரம் செய்வதில் என்னமோ ஒரு அழகு இருப்பதாக நினைத்தாள்...கண்ணிமைக்காமல் அவள் பூக்கட்டும் அழகை அந்த பூக்காரம்மா சைதாப்பேட்டை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கும் வரை ரசிப்பாள்...அவள் இறங்கியதும் வெறுமையும் ஏமாற்றமும் கலந்த ஒரு உணர்வு அவளைத் தொத்திக்கொள்வதை தினமும் உணர்வாள்...

ஆனால் அவ்வுணர்வு மாம்பலம் ரயில் நிலையம் வரைதான் ...ஏனெனில் அவளுக்கு பிடித்த பாட்டு பாடி காசு கேட்கும் சிறுவர்கள் மாம்பலத்தில்தான் ஏறுவார்கள்..கிழிந்த சட்டை போட்டுக்கொண்டு பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தாலும் அவர்கள் பாடும் பாடல்கள் அனிதாவை மட்டுமல்லாமல் சக பயணிகள் அனைவரையும் மெய் மறக்கச் செய்யும்...இவர்களுக்கு எப்படியாவது சினிமாவில் பாடும் வாய்ப்பு கிடைக்கவேண்டும் என பல முறை இறைவனிடம் வேண்டி இருக்கிறாள்....தினமும் அவர்களுக்கு காசு ஈய வேண்டும் என நினைத்தாலும் அவள் நிதி நிலைமை வாரத்திற்கு இரு முறை மட்டுமே அவர்களுக்கு காசு கொடுக்க அனுமதிக்கும் ...

அன்றும் அப்படித்தான் ..பூக்காரம்மா இறங்கியவுடன் அச்சிறுவர்களை எதிர்ப்பார்த்து விழி மேல் விழிவைத்து காத்திருந்தாள்...மாம்பலம் ரயில் நிலையம் வந்ததும் அச்சிறுவர்கள் ஏறுகிறார்களா என கவனமாக நோட்டமிட்டாள்...ஒரு சிறுவன் மட்டுமே ஏறினான் ..இன்னொருவன் வரவில்லை..இம்மாதிரி நடப்பது ,கடந்த ஆறுமாத கால ரயில் பயணத்தில் இதுவே முதல் முறை...அவளுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது...அந்த சிறுவனுக்கு என்னவாகி இருக்கும் உடம்பிற்கு ஏதாவது இருக்குமோ ? ரயிலில் தனியாகப் பாடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவனை பார்க்க மிகவும் பாவமாக இருந்தது ...அவன் பாடியது குதூகல கீதமென்றாலும் அதில் ஏதோ சோகம் இருப்பதாகவே அவளிற்கு தோன்றியது...

அப்பூக்காரம்மாவையும் ,சிறுவர்களையும் ஆறுமாத காலமாக தினமும் ரசித்திருந்தாலும் ஒரு முறை கூட அவர்களிடம் பேச வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளிற்கு தோன்றியதில்லை...பூக்காரம்மாவிடம் வெள்ளிகிழமை தோறும் பூ வாங்குவாள்...வாரம் இரு முறை சிறுவர்களுக்கு காசு தருவாள்...ஆனால் இன்று அந்த சிறுவனிடம் போய் பேசவேண்டும் போல் இருந்தது ...இன்னொரு சிறுவன் ஏன் வரவில்லை என கேட்கவேண்டும்போல் இருந்தது....ஒரு பெரிய மனப்போராட்டமே அவுளுள் நடந்து கொண்டிரிந்தது ...ஆனால் ஏனோ அந்த சிறுவனிடம் பேசாமலேயே தலைமைச் செயலகத்தில் இறங்கிவிட்டாள்....

அந்த சிறுவனிடம் பேசாமல் தடுத்தது எது?..அவளது நிதி நிலைமையா ?இல்லை மனம் ஏற்கும் சமத்துவத்தை ஏற்காத அவள் புத்தியா? ....என்னவென்று அவளுக்கு விளங்கவே இல்லை...

A Chatterbox's transition...

Looks like I have written much in Tamil…I like writing in both the languages but Tamil needs some amount of patience to type using gmail transliteration. Well, while I was day dreaming y day something struck my mind..Oh I miss that thing man… yeah I have missed it for long time… So why not come up with a post having my missed thing in mind?....So here it goes...

Transitions catch hold of us without our knowledge..That’s its beauty. U want it or not, u got to get some changes in life…The foremost thing I miss right now is jabbering …It actually got to be talking but most of the time I jabber something, so had to write it that way..I am such a talkative person..Right from school days ,in Easwari Engineering days,SSN days and even while working in Saveetha engg college and Anna University, I had maintained my skill somehow…but here in UK, I have to remain dumb for hours. Until Selva returns home in the evening, my only companion is Laptop…It would be a great idea if someone make Laptops talk...I know way to go…Many friends do come online..Making them preys to my boredom is insane…So Selva is the only prey..But my talking skill has never done good to his life...He has to listen all my mokkai… and god we both have diagonally opposite characteristics. Will write sometime later about this in detail…May be our first wedding Anniversary post would have that..Now coming back to the title stuff…We always have monologue between us..Monologue between two is logically wrong I know, but when the ratio between the number of words uttered by persons involved in the conversation is roughly 2:50 ,u can’t call it as a dialogue right ?Anyways day to return to India is nearing and my thavam is gonna come to an end …But I will miss blogging frequently..But l should make up my mind to keep writing….Let’s see how it goes…(My usual way of signing off !!!).Try clicking the image its funny:)

மனித மனம் (குணம் )....

நான்கு ரவுடிகள் தீபாவை துரத்திக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தனர் ....எதேச்சையாக அந்த தெரு பக்கம் வந்த சுரேந்தர் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே துரத்தப்படுவது தன்னுடன் வேலை பார்க்கும் தீபாதான் என்பதை தெளிந்து அந்த ரவுடி கும்பலை விரட்டிப்பிடித்து அடித்து துவைக்கையில் கேட்டது அலாரம் டைம் பீஸின் மணியொலி ...கலைந்தது கனவு....

அலாரத்தை ஆப் செய்ய முயன்றபோதுதான் கௌரி முனங்கினாள் ,"ஏங்க அலாரம் அடிக்கல போன் அடிக்குது ..ஏந்தான் இப்டி இருக்கீங்களோ "என்று அந்த உறக்கத்திலேயும் தெளிவாக கடிந்து விட்டு மீண்டும் உறங்கிவிட்டாள் ...

"அட ஆமா போன் அடிக்குது "
"ஹலோ....."
"டேய் சுரேந்தரு அப்பா பேசுறேன் டா "
"என்னப்பா இந்த நேரத்ல என்ன ஆச்சு ?"
"ஒண்ணுமில்ல ....அம்மாக்கு கொஞ்சம் ஒடம்பு சரியில்ல...நீ கொஞ்சம் வந்தா தேவலைன்னு தோனுச்சு ..இப்போவே சொன்னாதான நாளைக்காவது வரமுடியும் ...அதான் சொன்னேன்..."
"சரிப்பா வரேன் ...அம்மாவ அதுவர பத்தரமா பாத்துக்கோ"
"வரும்போது விச்சு குட்டியையும் ,கெளரியையும் கூட்டிட்டு வாடா..பாத்து ஒரு வருசம் ஆகுது "
"சரிப்பா "
"சரி அப்ப நான் போன வச்சிரட்டுமா ?"
"சரிப்பா ..அம்மாவ பாத்துக்கோ ...நீயும் ஒடம்ப பாத்துக்கோ ...போன வக்கிறேன் "

திரும்ப தூங்க முயன்றான் ...உறக்கம் வர வில்லை ....யோசனையாகவே இருந்தது...அவனுக்கும் அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது ....இவனுக்கும் கெளரிக்கும் மாதம் ஒரு நாள் மட்டுமே விடுப்பு எடுத்துகொள்ள இயலும் ..மேலும் விடுப்பு வேண்டியிருப்பின் சம்பளத்தில் சிறு பகுதியை இழக்க நேரிடும் ..அதுவும் விச்சு பள்ளிக்கூடம் செல்ல ஆரம்பித்ததில் இருந்து ஊர்பக்கம் செல்வதே அரிதாகி விட்டது ...அம்மாவும் அப்பாவும் தங்களது புளியங்குடி சொந்த வீட்டை விட்டு வரமாட்டோம் என்பதில் உறுதியாக உள்ளனர்...அவர்கள் நினைப்பதில் ஒருவகை நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது ...பல ஆண்டுகள் பத்துக்கு பத்து அளவு வாடகை வீட்டில் குடியிருந்துகொண்டு ஆசை ஆசையாய் பார்த்து பார்த்து அவர்கள் கட்டிய வீடு அது...அதை விட்டு சென்னையில் சுரேந்தருடன் தங்க அவர்களுக்கு மனம் இல்லை...வீடு ஒரு புறம் காரணமாய் இருக்க கௌரியும் அவர்களின் தனிமை விருப்பத்திற்கு காரணமாய் அமைந்தாள்...
சிந்தனை ஓட்டத்தை நிறுத்திவிட்டு அந்நாளை தொடங்க ஆயத்தமானான் சுரேந்தர் ....


நேற்று இரவு பிரிஜில் வைத்த இட்லியையும் சாம்பாரையும் கடமை உணர்வுடன் விழுங்கிக்கொண்டு இருந்தான் ...

"என்னங்க காலைல போன் வந்துதே ...யாரு ?"
"நானே உன்கிட்ட சொல்ணும்னு இருந்தேன் ...அப்பா பேசினாரு "
"ஓஹோ ...என்ன சொன்னாங்க ?"
"அம்மாக்கு ஒடம்பு சரியில்லயாம் ...நம்மள வரச்சொன்னாரு "
"அவர் சொல்றது சரிதான் ...ஆனா திடுதிப்புன்னு லீவு எடுக்க முடியாது ..அதும் புது மேனேஜர் ஸ்ட்ரிக்ட் ...விச்சுக்கு ஹாப் இயர்லி லீவ் தான ..நீங்களும் அவனும் போயிட்டு வாங்க ..."
"விச்சு ஒன்ன விட்டுட்டு இருக்க மாட்டான் ..அவன என்னால தனியா சமாளிக்க முடியாது ".
"சரி வுடு .நான் மட்டும் போயிட்டு வரேன் ...சாந்தரம் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்த உடனே சாப்புட்டு நைட் பஸ்ஸ புடிக்குறேன் "
"சரிங்க "
காலை பதினோரு மணி அளவில் கெளரிக்கு போன் வந்தது.கெளரியின் தாய்க்கு உடம்பு முடியவில்லை என்பதே தகவல்...

"ஹலோ நான் கௌரி பேசுறேங்க ..அப்பா போன் பண்ணாரு ...அம்மாக்கு ஒடம்பு முடியலையாம்...வரச்சொன்னாரு ...நானும் விச்சுவும் இப்போ உடனே கெளம்புறோம் ...இப்ப பஸ் ஏறுனாதான் நைட் போறதுக்கு சரியா இருக்கும் ...சாவிய பக்கத்துக்கு வீட்ல குடுத்துட்டு போறேன் ..போகும்போது எதுக்கும் கேஸ் ,சுவிட்ச் ,டேப்லாம் ஒரு வாட்டி செக் பண்ணிட்டு போங்க ...அத்தையும் மாமாவையும் கேட்டதா சொல்லுங்க ..நானும் போன் பண்றேன் ..போன வக்றேன் சரியா ?"

சரி என்று மனதில் வலியில்லாமல் சொல்ல வெகுவாக பழகி இருந்தான் சுரேந்தர் ..

சூழ்நிலை கைதிகள்-Story made popular through user votes in Tamilish.com

Was off the blog for some time …Mom is recuperating so mind is sort of ok...Followed by my first ever tamil story decided to pen yet another one …lets see how it comes out...


பொழுது சாய்ந்திருந்தது...அர்ச்சனாவிற்கு சுஜா ஞாபகமாகவே இருந்தது...பள்ளி விட்டு கிட்டத்தட்ட அரை மணிநேரம் ஆகி விட்டது....வீட்டில் தனியாக என்ன செய்கிறாளோ என்று
யோசனையாகவே இருந்தது...பணி நேரம் முடிந்ததும் வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள் அர்ச்சனா ..

"சுஜா குட்டி என்ன பண்றீங்க "
"வீடியோ கேம் ஆடுறேன் மம்மி "
"ஹோம் வொர்க் பண்ணீங்களா?"
"பண்ணிட்டேன் மம்மி.பசிக்குது.பிஸ்கட் தீந்துடுச்சு "
"அம்மா பேக்ல கேக் இருக்கு ...சாப்பிடுங்க ..அதுக்குள்ள மம்மி டிபன் ரெடி பண்ணிடுறேன் என்ன ?"
"ஓகே மம்மி "
சப்பாத்தி குருமா தயார் செய்து முடிக்கும்போது சுந்தர் வந்தான்...
"அர்ச்சனா சாப்பாடு ரெடியா?" என கூப்பாடு போட்டான் ...
"ரெடி ரெடி" என கூறிய வாறே சப்பாத்தியையும் குருமாவையும் டைனிங் டேபிளில் வைத்தாள்...
"அர்ச்சு பேசாம நம்ம ஒரு ஹுண்டாய் சான்ட்ரோ வாங்கலாமா ?"
"காரா ?இப்போ எதுக்கு ?"
"சுஜாவ டெய்லி ஸ்கூட்டர்ல உக்கார வச்சு ஸ்கூலுக்கு கூட்டிட்டு போறது அவ்ளோ சேப்டியா எனக்கு படல இன்னைக்கு கூட ஒரு டூ வீலர் ஆக்சிடன்ட் பாத்தேன் ... அதும் ஸ்கூல் விட்டு வரும் போது அவ தனியா ரோடு கிராஸ் பண்றதும் பயமா இருக்கு " ...
"சரி கார் வாங்குனா மட்டும் ஸ்கூல் விட்டு அவ தனியாத்தான வரணும் ?"
"காலையில நான் அவள ஸ்கூல்ல கார்ல விட்ருவேன் ;ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் என் ஆபீஸ் பியூன்ட்ட சொல்லி அவள கார்ல வீட்டுல ட்ரோப் பண்ணி கார திருப்பி ஆபீஸ்ல விடச்சொல்றேன்...என்ன ஒகே வா ?"
"ஒகே தான் ஆனா ஏற்கனவே வீட்டு லோன் முடியல அதுக்குள்ளே எப்டி இன்னொரு லோன் ......?"
"நான் ஏதாவது கம்பெனில அட்வைசரா சைமல்டேனியஸா வேல பாக்லாம்னு இருக்கேன் "..
"உங்களுக்கு ஏற்க்கனவே பி பி ,சுகர்னு இருக்கு ..இன்னும் எதுக்கு டென்ஷன் ?"
"அதலாம் பாத்தா முடியுமா?"
" நீங்க ஒன்னும் உங்க ஹெல்த் கண்டிஷன இன்னும் வோர்ஸ் பண்ணிக்க வேணாம்;நம்ம நைய்ட்டு சமையல் மட்டும் வெளில ஆர்டர் பண்ணிட்டோம்னா நான் ஏதாவது பிரைவேட்டு ஹாஸ்பிட்டல்ல வேல பாத்தா அரசாங்க
ஆஸ்பத்திரில இப்ப கெடைக்கறத விட மூணு மடங்கு சம்பளம் கெடைக்கும் ...கார் மட்டும் இல்ல ...சுஜா பியூச்சர்க்கு வேண்டியது எல்லாமே இப்போவே பிளான் பண்ணலாம் ..என்ன சொல்றீங்க ?"
"உனக்கு எதுக்கு வீண் டென்ஷன் ?"
"இதுல டென்ஷன் ஒன்னும் இல்ல ,அரசாங்க ஆஸ்பத்திரில எனக்கு அவ்ளோ ஒன்னும் வேலை பளு இல்ல ...அதும் நான் வேல பாக்ர ஆஸ்பத்திரி ரொம்ப சின்னது ... நானும் படிச்ச படிப்புக்கு ஜஸ்டிஸ் பண்றமாதிரி சர்ஜரி ,ஆபரேஷன் அது இதுன்னு நாலேட்ஜ் இம்ப்ரூவ் பண்லாம் "
"அப்போ சரி "
அடுத்த வாரத்திலேயே ஒரு மிகப்பெரிய தனியார் மருத்துவமனையில் மாலை ஐந்து மணியிலிருந்து இரவு எட்டு மணி வரை கைனகாலஜிஸ்டாக சேர்ந்தாள் அர்ச்சனா....
அன்று மாலை ஆறு மணி அளவில் ஒரு பிரசவத்திற்கான ஏற்பாடுகளை செய்து கொண்டிருந்தாள் ...அந்த மருத்துவமனையில் அவள் பார்க்கும் முதல் பிரசவம் அது ...
சீப் டாக்டர் அவளை தன் கேபினுக்கு அழைத்தார்...
" மேடம் ஐ நோ யூ ஆர் பிரிட்டி குட் அட் ஹேண்ட்லிங் டெலிவரி ,ஒன் சுமால் ஆர்டர் ஐ ஹேவ் காட் பார் யூ ப்ரம் அவர் மேனஜ்மென்ட் .வி டோன்ட் என்கரேஜ் நார்மல் டெலிவரி ,வி கோ பார் ஒன்லி சிசேரியன் .கைண்ட்லி பாலோ "
எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை எப்டி இவரால் இப்படி சிரித்து கொண்டே சொல்ல முடிகிறது என்று சிலையாக நின்றிருந்தாள்..
"யூ காட் இட் மேடம் ?"
"எஸ் சார் பட் இஸ் தட் நாட் இன்ஹ்யூமேன் ?"
"யூ ஆர் பெர்பெக்ட்லி ரைட் பட் இஸ் இட் ஒகே இப் யூ ஹவ் எ பிப்டி பெர்சென்ட் கட் இன் யுவர் சேலரி ?"
".................."
அவள் மனது சிற்சில எண்ணங்களை முனகியது ...
"சுஜா காரில் செல்ல வேண்டும் ;அவளையும் ஒரு டாக்டர் ஆக்க வேண்டும் ;அவளுக்கு நகை சேர்க்க வேண்டும் ;பாட்டு கிளாஸ் அனுப்ப வேண்டும் ;கம்ப்யூடர் கிளாஸ் அனுப்ப வேண்டும் ;கிடார் கிளாஸ் அனுப்ப வேண்டும்;அவளை நல்ல ஒரு இடத்தில் மணம் செய்து வைக்க வேண்டும் ;அவள் டாக்டர் ஆனால் அவள் பெயரில் ஒரு மருத்துவமனை தொடங்க வேண்டும் ;அதற்க்கு பணம் வேண்டும் ;பணம் வேண்டுமானால் இந்த மருத்துவமனை நிர்வாகம் சொல்வதை கேட்டுதான் ஆக வேண்டும்..இவ்வளவு சம்பளம் சென்னையில் வேறு எங்கும் கிடைக்காது..."
"மேடம் ஆர் யூ ரெடி பார் தி ஒபெரேஷன் ?"
"எஸ் சார் "..
"குட் .கோ அஹெட் "
"ஆயிரம் சுயநல எண்ணங்கள் மனதினுள் அலமோதிக்கொண்டிருந்தாலும் அந்த ஒன்றுமறியா தாயின் வயிற்றில் தையல் போடும்போது அவள் நெஞ்சயே தைத்தது போலான மரண வலியை உணரத்தான் செய்தாள்...

Craving for gold...

Not that cravings for golden jeweleries ..This is a diff gold.. I read http://meetuttara.blogspot.com/ pretty often…She is a twenty year old gal who is a college junior of my brother at CIT Engg College, Coimbatore.. Her Blog has quite good postings..I read her today’s entry which had this quote...

“Among other things, you'll find that you're not the first person who was ever confused and frightened and even sickened by human behavior. You're by no means alone on that score; you'll be excited and stimulated to know. Many, many men have been just as troubled morally and spiritually as you are right now. Happily, some of them kept records of their troubles. You'll learn from them - if you want to. Just as someday, if you have something to offer, someone will learn something from you. It's a beautiful reciprocal arrangement. And it isn't education. It's history. It's poetry."

I had a very bewildered mind today in the morning…When I read this it was so soothing… Yeah we are not the only person to be sickened by human behaviors and being so good to people who are actually good to u is no big deal…A small story kinda lesson which I read in my moral science subject at fifth standard gets its place back in my memories.When u do bad to people who do good to u have a character which has value of the metal iron..when u do good to people who are actually good to u then ur character is of the metal silver. When u do good to people who do bad to u then ur character is a golden one…Being gold is not that easy...we actually crave for the golden stuff but we miss somehow being gold. And people won’t let u be gold easily too…what ultimately matters is that living a life which is as beautiful as poetry as mentioned in the quote above …I like the A.R.Rahman ‘s saying ,”I had the option between love and hatred”;I chose love and I am here”. Great one …Me too want my life to be a beautiful poetry; I want that golden stuff on me; I want to choose love;I take steps towards that no matter I fail sometimes but the happiness I get every time I win makes me going ;gives me energy to take the step further towards the goal…May be my last post on this blog would reveal if I have made it..Good luck to me :) and to u too :)

கடிவாள மனசு-Story made popular through user votes in Tamilish.com

Few days back, thought of penning a short story in tamil..so have given my first trial here...pardon me for any spelling mistakes may be if possible the whole story u cud :)Here starts the story ....

edited on 24th Jan :There were lots of spelling mistakes probably coz of not using the gmail transliteration properly...I have corrected the typo mistakes to the extent possible. people who find still mistakes kindly let me know..thanks

"பதினோராம் வகுப்புக்கு போறேன் .சுப்புலாபுரத்து பள்ளிகொடத்லதான் பதினொனாப்பு இருக்கு ...அதுக்கு ஐநூறு ரூவா வேணும்" ....

மிகுந்த பயத்துடனும் பணம் கிடைக்குமா என்ற ஐயத்துடனும் பணம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடனும் தன் தந்தை வேலுச்சாமியிடம் பேசினான் கோவாலு....

"ஐநூறு ரூவா வேணும்னு பொசுக்குனு கேட்டா எப்பிடி கொடுக்க...நான் என்ன பணத்த கக்கத்துல வச்சுக்கிட்டு அலஞ்சுகிட்டா இருக்கேன்", என்றான் வேலுச்சாமி...

அவன் அப்போதைய கவலை தன்னை நம்பி இருக்கும் ஆறு உசிர்களுக்கு மூணு வேளையும் அர வயித்து கஞ்சியாவது ஊத்தணும் என்பதுதான் ....

" எப்பா நான் நானூறு மார்க்கு எடுத்திருக்கேன். வாத்தியார், மேல படிச்சா கண்டிப்பா டாக்டர் ஆயிருவேனாரு அதான்" ....

"அப்ப அந்த வாத்தியார்ட்டயே போயி கேளு ராசா ..வந்துட்டான் ..எனக்கு இருக்ற வெளத்துக்கு கட்ட வெலக்கமாரு பிஞ்சு போகும் பாத்துக்க...நான் இன்னிக்கு என்ன செய்ய ...நாளைக்கு என்ன செய்யன்னு மருவிட்டு இருக்கேன், இவன் டாக்டர் ஆவபோராணம்...நீ டாக்டர் ஆவறதுக்கு முன்னால இங்க ஆறு உசிரு மாஞ்சிரும்" .....

வேலுச்சாமியின் கவலையும் கோபமும் மிக நியாமானது ...சலவை தொழிலாளி அவன். செய்யும் தொழிலுக்கு சோறுதான் கூலி ...பண்ணையார் மட்டும் தான் பணமும் சோறும் குடுப்பார் ...அவரின் வீட்டிலும் இப்பொழுது துணி துவைக்கும் மிசின் வந்து விட்டதால் எப்போதாவதுதான் பண்ணையார் வீட்டு துணிகளை துவைப்பான்...இந்நிலையில் அவனால் எங்கனம் ஐநூறு ரூவா கொடுக்க இயலும் ..ஏதோ இலவச கல்வி, சீருடை என்பதால் பத்தாம் வகுப்பு வரை கோவாலை படிக்க அனுமத்திதான்..அதுவே அவனுக்கு சம்மதம் இல்லை ...படிப்பதை விட தொழிலை கற்றுக்கொண்டால் அவனுக்கு பின் குடும்பத்தை பார்த்துகொள்ளலாம் என்று வெகு நாட்களாக தன் மனைவி சொர்ணதிடம் சொல்வான்..அவள் தான் படிக்கட்டும் என்று கோவாலை பத்தாம் வகுப்பு வரை தேற்றினாள்...

கோவாலும் புரிந்து கொண்டான்...புத்தக மூட்டைக்கு பதிலாக துணிமூட்டை சுமக்க ஆயத்தமானான்...


இந்நிலையில் வேலுச்சாமிக்கு பண்ணையார் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு ..
தலை தெறிக்க பண்ணையார் வீட்டை அடைந்தான் ...

நரசூஸ் காப்பி மனம் மூக்கை துளைத்தது...சாம்பார் வாடை வேலுச்சாமிக்கு குதூகலத்தை அளித்தது ..."முத்துமாரி புள்ள சாம்பார் னா உசிர விடும் ...இன்னைக்கு அக்கா சோறு குடுத்தா வீட்டுக்கு கொண்டுபோவனும் "...முத்துமாரி அவனது கடைசி குழந்தை..அவள் மீது ஒரு தனி அன்பு அவனுக்கு...

பண்ணையார் மனைவி வந்தாள்...துவைத்து தேய்த்த புத்தம் புது சேலையையே அணிவாள் ...நகைகளை அவ்வபோது காலத்திர்கேற்ப புதுசு புதுசாக மாற்றுவாள் ...புறத்தில் மிடுக்கானவள்..அகத்தில் கருணை உள்ளம் கொண்டவள் ...

"என்ன வேலுச்சாமி நல்லா இருக்கியா ?இந்த பக்கமே காணும் ?வெளிநாடு கிளிநாடு போயட்டியோனு எண்ணுனேன்"...

"போக்கா நீ வேற ...வெளிநாடு போராப்லாதான் இருக்கு ஏன் பொழப்பு" ....

"இப்பிடி அலுத்துக்குற... ஒனக்கென்ன வீடு வீடா போய் துணி வாங்கி சலவ செஞ்சா வித விதமா சோறு ...ஒரு நாளைக்கு பத்து விதமான சோறு திம்பியா ?"

"ஆமாக்கா ..நம்ம ஊரு மவராசிக பத்து விதமா சமைசுட்டா அம்புட்டுதான் வானம் தரைக்கு வந்திரும் ...சும்மா இருக்கா நீ வேற ... பழைய கஞ்சி நெதம் கெடைச்சா கருப்பசாமி புண்ணியம்" ....

"சரி டா இன்னைக்கு எம் மகன் துணி ஒரு இருவது உருப்பிடி தாரேன் தொவச்சு குடு ..உனக்கு பத்து வக இல்லனாலும் ரெண்டு வகையாச்சும் தாரேன்" ...

"சரி அது இருக்கட்டும் என்ன திடீர்னு இருபது உருப்படி அது ஒம் மகனோட" ...

"அதா அவன் என்னமோ பத்தாப்பு பரிச்சியில முந்நூத்தம்பது மார்க்கு வாங்கிட்டானாம் ..ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்குறான்... மெட்ராசுல இருக்குற பள்ளிகொடத்ல படிச்சாதான் டாக்டர் ஆவ முடியுமாம்ல ...அதான் பட்டணத்துல இருக்க என் தங்கச்சி வீட்டுல தங்கி படிக்க போறான்..திங்க கெழம பொறப்படுதான்...சரி இருக்குற சட்ட துணி மணிய தொவச்சா தாவலைன்னு ஒன்ன கூட்டியாரச் சொன்னேன் "...

"அப்புடியா படிக்கட்டும் படிக்கட்டும் ". என்று சொல்லி விட்டு துணி மணிக்காகவும் சாம்பார் ரச சோத்துகாகவும் திண்ணையில் காத்துகிடந்தான்...

பண்ணையார் மனைவி வந்தாள் சோற்றோடும் துணியோடும் ...

"யக்கா சாம்பாரையும் ரசத்தையும் தனியாத்தான வச்சுருக்க " ...

"ஆமாண்டா"..

வீடு சென்ற உடன் சோற்றை முத்து மாரிக்கு குடுத்தான்...அது மாரியம்மா, செண்பகம் ,கணேசன் பொன்னம்மா, கோவாலு ,அவள் அம்மா என அனைவரையும் அழைத்து சோற்றை பகிர்ந்தது...

சொர்ணம் ,வேலுச்சாமி கொண்டாந்த துணிகளை எண்ணியவாறே அவனிடம் கேட்டாள் ,"என்ன இருவது உருப்படி இருக்கு".

"பண்ணையார் மவன் பட்டணத்துல போய் பதினொன்னாப்பு படிச்சு பெறவு டாக்டராக போறானாம்", என்று பெருமையுடன் சொன்னான் வெள்ளந்தியான வேலுச்சாமி...

A brisk Meander…

Yes a brisk Meandering could be made possible...Let's see how it cud be done.Before that I wanna write how I make(pass?) my day .A typical Week day means to me as follows…

7.30 A.M: Preparing tea
7.45 A.M: Preparing break fast
8.45 A.M: Selva starts to office
8.45-11 A.M: Browsing net, blogging, staring at g mail; sometimes smile at it when my friends come online and call amma appa.
11. A.M-12.15 P.M: Preparing Lunch.
12.15 P.M: Selva comes home for lunch.
1. P.M -3.P.M: Do some justice to my research .At times I do injustice to it by blogging.
3. P.M- 5.30 P.M: Watch some Tamil movie online or do some house hold works till Selva come home.

The whole schedule seems to be unfair enough keeping me physically very idle. Those haunting days of gym before marriage which helped me reduce 10 kgs came to my mind and made me so worried. So I tried allocating time for doing some exercise in my 3 -5.30 PM slot .It worked some time but most of the time it din happen and a lazy goose like me making it done is such a daunting task!!! So yesterday I made up mind to go for a walk at least till open market (which is a twenty mins walk from our home) from Monday through Friday .I fitted this task in between 10.A.M to 11.P.M slot .After all staring at g mail does not pay much. It was so mind refreshing to go for a walk. I was cursing myself for holding on inside home for nearly four months which only resulted in putting on weight. Every time I walk on the pedaling machine at home, I keep looking at the time in my mobile phone, wanting badly to get down soon and mess up the work out. But I felt totally different when I walked down on the roads. It was drizzling then .The usual fret-fume-on-weather attitude of mine has changed to enjoy-on-weather. Thanks to the brisk meander for inducing the change in me. Hope I continue it daily!!!

Mundhinam...

Again trying to do justice for Selva's Audacity software.After having written the post," Isai" quiet few months back, I have acquired ample amount of guts to publish here my yet another trial.Thanks hariharasudhan ,Vinodh Kumar and of course Selva.But what Vinodhkumar told me was to try singing fast beat songs like alai alai from boys .But sorry vinodh kumar I should have tried ur choice first but i tried this ooaayiye from ayan and ended up in a fear that fast beat songs need good breath control... This bathroom singer lacks it so thought probably after getting proper training in music will give a try for fast beat songs..But allocating time for music training is still an unsolvable mathematical problem.Lets see how it goes...

Anyways i have tried this mundhinam paarthaane song from vaaranam aayiram...Still me and selva are not able to find a way to merge vocal and BGM .We did try some karoke techniques but cud not come out with optimistic results...And the new mike Selva got me don seem to work.So this time too managed with lap top's mike and audacity software.And here is the bath room singer's effort...

Bliss- 80%; Ferocity-20%

The Bliss ferocity percentage split mentioned in the title is what I had while watching the movie Aayiraththil Oruvan (AO). The brighter part in the title is totally because of the AO Team and the darker side is because of the Audience the AO had on that day.Lemme talk about the brighter part first. I was so proud that such a movie has come out from Tamil Cinema Industry .To put it in two words I wud call it, “Brave attempt”. I usually like Tamil movies for its comedy .My favorite hero is always vadivelu.Let him be a comedian, for me he is a hero.Yeah of course some insightful Tamil films exists. But I don’t know I liked AO so much. May be u may not like some parts but the script is so new and hope it sets a new trend. As u all know the script is based on the Cholas and pandiyas. The director has mixed his imagination so well and made it so meaningful. The seven traps set by chola king, of which the movie talks about is so amazing and makes us think how intelligent they were in those days and leaves us with a doubt cud we do it today even with the massive technology we have?…Brahdeeshwar temple built by Raja Raja Cholan still remains as a challenge for the civil engineers and architects across the globe. Needless to say lot many temples in India wud get appended in the challenging list. Not only temples, the literature, paintings, Music, Dance, the medicines etc etc that have roots from our country are fantabulous; their usage and proud needs to be passed on to the upcoming generations. But I see two unimportant elements which have the roots of our country getting passed on sincerely for many generations which is nothing but the rotten stuffs caste and religion. So coming back to AO, the efforts it has taken to pass on our history makes me feel so glad. Every time I wanted to see a Tamil movie here in UK just to hear the Tamil Language on the screen. But this time I was so moved .Hats off to AO team.Jai Ho AO!!!

Now comes the fury part. There was a group of audience in AO who were constantly giggling at scenes which portrayed the wildness of the Chozha,their practices, Reema Sen’s ancient Tamil etc. I am not ferocious on the audience who did not like the movie. Taste differs. No issues on that. But I was upset with the guys who were constantly mocking at the film for no reason. I don’t get one thing. What’s so funny when u see the reflection of your own culture on the screen. Me and Selva were quiet disappointed with those guys. We both were discussing what made them to spoil the show. We thought probably if the same film was directed by James Cameroon or Steven Spielberg they would have applauded the movie and say,” wow what a movie!”Producing a film in Indian Rupees is totally different from producing a film in Dollars and Pounds. In that perspective, AO is an extravaganza for Indian Rupees. What I feel is, some of us get confused what we like. May be we are clueless who we are? Except the ID card our working company gives us what exactly do we have to identify ourselves? We feel so ashamed to talk in Tamil in TamilNadu. Okays in that case do we speak at least good English? No. The level of our English knowledge is something similar to this sentence. “Don’t stand in the veyil.Stand in the puliya marathu nizhal”(courtesy: Dum Dum Dum Tamil Film).So we know neither Tamil nor English. The ultimate quintessential sense that differentiates humans and the rest living creatures is been messed up. At least are we British when in Britain? No. We get the ugly stare from British for talking aloud in the cinema hall. Its cent percent fine if we don’t like the Indian culture. But are we at least following the British Culture which has some good things inculcated in it?British always stand in a queue and get the cinema tickets. We break the queue by making our friend to buy the ticket who stands in the front of the queue. British normally don’t look down people based on their profession (As far as I have observed!). We don’t even stand near people who clean toilets. So who are we? Do we have any identity other than the identity card that’s hanging around our neck?

P.S:The second para of the post aims at pitying the people who are similar to those guys who were giggling at AO show and not all Indians.

Pongal Resolutions

Wish u all a very happy Pongal.The title may sound bizarre but when people could take resolutions on New Year why not on Tamil New year. Changing histories politically does help sometimes. I have not believed in resolutions but just thought why not get into that and try the trial and error method. These resolutions are targeted at keeping my arteries clean and happy amidst the ill effects of my neurons (sometimes).Reasoning is gaining importance in all fields nowadays so have given reasons for the resolutions too.Below is the list.

Resolution 1:Not worrying about situations that could occur in the future.
Reason: Such situations might not occur at all and if at all it happens there should be a better way handling it or if it’s out of my hand I am not gonna handle it anyways so no worries.

Resolution 2: Keeping my neurons fresh with fragrance instead of making it look like a mess dumped with unwanted memories.
Reason: Sometimes having a poor memory does help and memory back up at times results in induction of concentrated unhealthy substances into neurons.

Resolution 3: Being happy with the good happenings.
Reason: we can only feel the present so why wait to be happy for situations that could or could not occur in future.

Resolution 4: Having a selective thick skin
Reason: Being callous towards certain situations may lead to a lifelong happiness as we cannot expect the whole world to be good to us always as it was quiet good sometimes to us in the past and has helped fulfilling resolution 3.

Resolution 5: Avoiding agonies resulting due to the mind disturbing weapon known as, “possessiveness”.
Reason: Having right amount of love towards anything in arteries is indispensable as the excessive amount gets converted into the disastrous weapon possessiveness.

Resolution 6: Setting good self standards, meeting it and monitoring it.
Reason: Self appraisal is the best appraisal and it’s of no use boiling the arteries and threshing neurons with guilt feelings no matter the whole world is praising.

Resolution 7: Remembering all the above six resolutions always.
Reason: Live life to the fullest.

Resolution 8: If all the resolutions do not get fulfilled in the upcoming year, stop taking resolutions.
Reason: Its waste of time typing this post!!!

பாட்டியும் பாடமும் ...

Here is one more post with title in Tamil and post in English.What to do?Tamil titles express more sometimes.Coming to the post part,after having mentioned about my paati (grandma) in my previous Tamil post,my neurons took a detour to the good old days with paati.Growing up with paatis helps u exploring many psychological factors.Paatis have enormous amount of love towards their grand children and children.Sometimes,the insecure feelings they possess,which is a quiet normal thing to own at old age,may lead to certain lil arguments,misinterpretations,frets,fumes etc.Whatever it is,when we look back the days spent with them, u see the colorful part shining bright and the silly part fading away.

Once I was asked to prepare a write up on whom I inspire in life. This write up was part of MBA admission at Great Lakes Institute of Management,where i could not get the admit;that's a diff story but the point is that,I wrote about my mom but now I feel I should have written about my paati who was all the reason behind me writing about my mom. After all coming up in life is fine but being a reason behind it is great!My thaatha(grand pa)passed away when my mom was two years old and my periyama was four years old. All she had was a little agricultural land then and probably a lot more confidence which made her daughters attain a considerable altitude in their lives. Not to mention we are enjoying the fruit of her sweat now.

With that tiny intro of my patti, I am writing one of my experience I had with her which made me go agape. I was a school kid then and I needed a dictionary so I was in search of the same. Here is the conversation me and my paati had.

Paati:enna thedutha?
Me:oru pusthagam theduren.
Patti: enna pusthagatha thedutha.epdi irukkum?
Me:oru periya palaya pusthagam .
Paati:etha pathinathu?
Me : (thinking in mind therinju enna panna pora?)athula English vaarthaikku Tamil la artham potrukkum.(I din tell her explicitly that I am searching for dictionary thinking she may not understand it)
Paati:Ditchunarynu solla vendiyathaane ,iru eduthuttu vaaren.
Me:?????!!!!!

The embarrassment I felt at that moment cannot be explained. But the lesson learnt is helping me out in not looking down on others till now. Later I came to know that, somebody in my village exchanged that dictionary for “kaara sevu” in my paati’s grocery shop and it was paati who gave it to my mom thinking that it might be a valuable one.”Paati ur life has taught me many such lessons ; u r always there in my neurons and arteries ;Love u”.

என் சிறு வயது வீடும், என் ஏக்கங்களும் .

என் வாழ்வின் முதல் பதினைந்து வருடங்களை சுமந்த என் வீடு..
அரசு அலுவலர் குடியிறுப்பிர்க்கே உரித்தான அனைத்து ஏற்ற இறக்கங்களையும் கொண்டிருந்தது...
ஒரு அரை மட்டுமே இருந்தது அவ்வீட்டில் ...
மூர்த்தி சிறியதெனினும் அவ்வீட்டின் கீர்த்தி மிகப் பெரியது ....
நான் ,என் தந்தை ,தாய், இரு தம்பிகள் ,பாட்டி ,பெரியம்மாவின் மகள் என ஏழு உருப்படிகள் ...
இது போக அவ்வபோது என் கிராமத்திலிருந்து வேலை தேடி வரும் விருந்தினர்களின் வருகை ...
எங்கள் கதை இப்படி இருக்க ,என் அண்டை வீட்டில் பத்து நபர்கள்!
சிற்ச்சில மன சலசலப்புகள் இருப்பினும் வாழ்கை சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது ...
பகிர்ந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்த போதிலும் ஒரு வகை ஆனந்தம் இருந்தது...
இன்று என் வீடு பல அறைகளை கொண்டு ஓரளவிற்கு வசதிகள் உடைய இரண்டு மாடி கட்டிடமாக இருக்கிறது ...
தாய் தந்தை ஒரு சகோதரன் தவிர மற்றவர் யாவரும் உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் உள்ளோம் ...
பாட்டியைத் தவிர ...
பல அறைகளை பொருட்கள் மட்டுமே நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன ...
விருந்தினர்கள் வருகையின் நேர அளவு நாட்களிலுருந்து சில மணிநேரங்களாக குறைந்துள்ளது ...
எல்லாம் இருந்தும் ஏதோ ஒன்றை மனம் இழந்திருக்கிறது...
ஒரு வேளை வாழ்கை முறை மாற்றத்தின் பக்க விளைவாக இருக்கக்கூடுமோ?
வழக்கம்போல் என்னால் விடையை கணிக்க இயலவில்லை...

Boon or Bane?

First post in the brand new year 2010.Wish u all a very happy new year. May this year bring health, wealth, victory and happiness in ur lives… After having written a Tamil poem in my blog, now I Know how many people around the globe are there to support Tamil Language. Thanks to all those souls ,who had heart to spend some time on my blog. My site meter does not show the exact details of the visitor but still I could see the visitor’s location and I am so happy about it. I feel all Indian Languages are so beautiful in their morphology and have strong literature support. Probably the immediate previous statement is because of the ignorance I have towards Non-Indian Languages. So each and every language has their own beauty. As usual this post has proved how good I am in righting the post pertinent to the title.

So the actual post continues. I am not so interested in reading novels but I tried cultivating the habit when I was doing my UG thinking that it might help in increasing my verbal GRE score. But fortunately/un fortunately both din happen. Last week I gave a try to make the same old futile thing fertile. Again I could not do anything in making it good. But it did help me coming out with this post. We get education and attain the common sense. The common sense may be sensitive towards science, arts, Moral values etc to an extent. But after attaining the so called common sense in whatever proportions it exists in one’s neurons what happens? I know there seems to be a broken link between the novel reading habit and the common sense sentences. Okays bridging the gap here in the next sentence. What happens really when we read more books after we attain the common sense? Because along with the common sense we might have got the content “creativity”.U may call it as originality too. So what happens to that ?Does it become more concentrated in ur neurons or it gets diluted when u read more books? I just got this doubt coz when I ever I read something and write after that I tend to use the words I read and may be sometimes try emulating the ideas from what I read and ultimately the content ,”creativity” gets diluted in my neurons. I feel knowledge is contagious so I have this reading phobia now. Do we get actually inspired by other’s writing or we just emulate the writings by try making a CCP (cut copy paste) technology probably in a very different new format? U may feel that I am blabbering. But if u feel this post to be sensible ur views are welcome, no matter u oppose or support mine.

விளைவறிந்தும்...

என் பாட்டன் விவசாயி...
என் தந்தை அரசாங்க அதிகாரி ...
நான் கணினி பொறியாளர் ...
என் பிள்ளை அமெரிக்காவில் படிக்க ஆசை ...
ஆக என் குடும்பம் நெல் அறுவடையை எப்போதோ நிறுத்தி விட்டது ...
நெல் மூட்டைகளின் எண்ணிக்கையை வெகுவாக குறைத்து விட்டோம்...
என் கிராமத்தின் பல வீடுகளில் இந்நிலையே ...
இப்பொழுது என் கவலை யாதெனில் ...
என் பிள்ளை அவன் பிள்ளைக்கு சோற்றை ஊட்டுவானா ?
இல்லை ஏதேனும் ஒரு அருங்காட்சியகத்தில்," இது தான் நெல்" என காட்டுவானா?
விளைவறிந்தும் வழியறியாமல் தவிக்கிறேன்...

குறிப்பு : உரையாடல் கவிதை போட்டிக்காக என்னால் இயன்ற ஒரு சிறு முயற்ச்சி...

போட்டியில் பங்கேற்க்க விரும்புவோருக்கான விவரங்கள் மற்றும் போட்டியில் பங்கேற்கும் அன்பர்களின் கவிதைகள்...