Not that cravings for golden jeweleries ..This is a diff gold.. I read http://meetuttara.blogspot.com/ pretty often…She is a twenty year old gal who is a college junior of my brother at CIT Engg College, Coimbatore.. Her Blog has quite good postings..I read her today’s entry which had this quote...
“Among other things, you'll find that you're not the first person who was ever confused and frightened and even sickened by human behavior. You're by no means alone on that score; you'll be excited and stimulated to know. Many, many men have been just as troubled morally and spiritually as you are right now. Happily, some of them kept records of their troubles. You'll learn from them - if you want to. Just as someday, if you have something to offer, someone will learn something from you. It's a beautiful reciprocal arrangement. And it isn't education. It's history. It's poetry."
I had a very bewildered mind today in the morning…When I read this it was so soothing… Yeah we are not the only person to be sickened by human behaviors and being so good to people who are actually good to u is no big deal…A small story kinda lesson which I read in my moral science subject at fifth standard gets its place back in my memories.When u do bad to people who do good to u have a character which has value of the metal iron..when u do good to people who are actually good to u then ur character is of the metal silver. When u do good to people who do bad to u then ur character is a golden one…Being gold is not that easy...we actually crave for the golden stuff but we miss somehow being gold. And people won’t let u be gold easily too…what ultimately matters is that living a life which is as beautiful as poetry as mentioned in the quote above …I like the A.R.Rahman ‘s saying ,”I had the option between love and hatred”;I chose love and I am here”. Great one …Me too want my life to be a beautiful poetry; I want that golden stuff on me; I want to choose love;I take steps towards that no matter I fail sometimes but the happiness I get every time I win makes me going ;gives me energy to take the step further towards the goal…May be my last post on this blog would reveal if I have made it..Good luck to me :) and to u too :)
Monday, January 25, 2010
Saturday, January 23, 2010
கடிவாள மனசு-Story made popular through user votes in Tamilish.com
Few days back, thought of penning a short story in tamil..so have given my first trial here...pardon me for any spelling mistakes may be if possible the whole story u cud :)Here starts the story ....
edited on 24th Jan :There were lots of spelling mistakes probably coz of not using the gmail transliteration properly...I have corrected the typo mistakes to the extent possible. people who find still mistakes kindly let me know..thanks
"பதினோராம் வகுப்புக்கு போறேன் .சுப்புலாபுரத்து பள்ளிகொடத்லதான் பதினொனாப்பு இருக்கு ...அதுக்கு ஐநூறு ரூவா வேணும்" ....
மிகுந்த பயத்துடனும் பணம் கிடைக்குமா என்ற ஐயத்துடனும் பணம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடனும் தன் தந்தை வேலுச்சாமியிடம் பேசினான் கோவாலு....
"ஐநூறு ரூவா வேணும்னு பொசுக்குனு கேட்டா எப்பிடி கொடுக்க...நான் என்ன பணத்த கக்கத்துல வச்சுக்கிட்டு அலஞ்சுகிட்டா இருக்கேன்", என்றான் வேலுச்சாமி...
அவன் அப்போதைய கவலை தன்னை நம்பி இருக்கும் ஆறு உசிர்களுக்கு மூணு வேளையும் அர வயித்து கஞ்சியாவது ஊத்தணும் என்பதுதான் ....
" எப்பா நான் நானூறு மார்க்கு எடுத்திருக்கேன். வாத்தியார், மேல படிச்சா கண்டிப்பா டாக்டர் ஆயிருவேனாரு அதான்" ....
"அப்ப அந்த வாத்தியார்ட்டயே போயி கேளு ராசா ..வந்துட்டான் ..எனக்கு இருக்ற வெளத்துக்கு கட்ட வெலக்கமாரு பிஞ்சு போகும் பாத்துக்க...நான் இன்னிக்கு என்ன செய்ய ...நாளைக்கு என்ன செய்யன்னு மருவிட்டு இருக்கேன், இவன் டாக்டர் ஆவபோராணம்...நீ டாக்டர் ஆவறதுக்கு முன்னால இங்க ஆறு உசிரு மாஞ்சிரும்" .....
வேலுச்சாமியின் கவலையும் கோபமும் மிக நியாமானது ...சலவை தொழிலாளி அவன். செய்யும் தொழிலுக்கு சோறுதான் கூலி ...பண்ணையார் மட்டும் தான் பணமும் சோறும் குடுப்பார் ...அவரின் வீட்டிலும் இப்பொழுது துணி துவைக்கும் மிசின் வந்து விட்டதால் எப்போதாவதுதான் பண்ணையார் வீட்டு துணிகளை துவைப்பான்...இந்நிலையில் அவனால் எங்கனம் ஐநூறு ரூவா கொடுக்க இயலும் ..ஏதோ இலவச கல்வி, சீருடை என்பதால் பத்தாம் வகுப்பு வரை கோவாலை படிக்க அனுமத்திதான்..அதுவே அவனுக்கு சம்மதம் இல்லை ...படிப்பதை விட தொழிலை கற்றுக்கொண்டால் அவனுக்கு பின் குடும்பத்தை பார்த்துகொள்ளலாம் என்று வெகு நாட்களாக தன் மனைவி சொர்ணதிடம் சொல்வான்..அவள் தான் படிக்கட்டும் என்று கோவாலை பத்தாம் வகுப்பு வரை தேற்றினாள்...
கோவாலும் புரிந்து கொண்டான்...புத்தக மூட்டைக்கு பதிலாக துணிமூட்டை சுமக்க ஆயத்தமானான்...
இந்நிலையில் வேலுச்சாமிக்கு பண்ணையார் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு ..
தலை தெறிக்க பண்ணையார் வீட்டை அடைந்தான் ...
நரசூஸ் காப்பி மனம் மூக்கை துளைத்தது...சாம்பார் வாடை வேலுச்சாமிக்கு குதூகலத்தை அளித்தது ..."முத்துமாரி புள்ள சாம்பார் னா உசிர விடும் ...இன்னைக்கு அக்கா சோறு குடுத்தா வீட்டுக்கு கொண்டுபோவனும் "...முத்துமாரி அவனது கடைசி குழந்தை..அவள் மீது ஒரு தனி அன்பு அவனுக்கு...
பண்ணையார் மனைவி வந்தாள்...துவைத்து தேய்த்த புத்தம் புது சேலையையே அணிவாள் ...நகைகளை அவ்வபோது காலத்திர்கேற்ப புதுசு புதுசாக மாற்றுவாள் ...புறத்தில் மிடுக்கானவள்..அகத்தில் கருணை உள்ளம் கொண்டவள் ...
"என்ன வேலுச்சாமி நல்லா இருக்கியா ?இந்த பக்கமே காணும் ?வெளிநாடு கிளிநாடு போயட்டியோனு எண்ணுனேன்"...
"போக்கா நீ வேற ...வெளிநாடு போராப்லாதான் இருக்கு ஏன் பொழப்பு" ....
"இப்பிடி அலுத்துக்குற... ஒனக்கென்ன வீடு வீடா போய் துணி வாங்கி சலவ செஞ்சா வித விதமா சோறு ...ஒரு நாளைக்கு பத்து விதமான சோறு திம்பியா ?"
"ஆமாக்கா ..நம்ம ஊரு மவராசிக பத்து விதமா சமைசுட்டா அம்புட்டுதான் வானம் தரைக்கு வந்திரும் ...சும்மா இருக்கா நீ வேற ... பழைய கஞ்சி நெதம் கெடைச்சா கருப்பசாமி புண்ணியம்" ....
"சரி டா இன்னைக்கு எம் மகன் துணி ஒரு இருவது உருப்பிடி தாரேன் தொவச்சு குடு ..உனக்கு பத்து வக இல்லனாலும் ரெண்டு வகையாச்சும் தாரேன்" ...
"சரி அது இருக்கட்டும் என்ன திடீர்னு இருபது உருப்படி அது ஒம் மகனோட" ...
"அதா அவன் என்னமோ பத்தாப்பு பரிச்சியில முந்நூத்தம்பது மார்க்கு வாங்கிட்டானாம் ..ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்குறான்... மெட்ராசுல இருக்குற பள்ளிகொடத்ல படிச்சாதான் டாக்டர் ஆவ முடியுமாம்ல ...அதான் பட்டணத்துல இருக்க என் தங்கச்சி வீட்டுல தங்கி படிக்க போறான்..திங்க கெழம பொறப்படுதான்...சரி இருக்குற சட்ட துணி மணிய தொவச்சா தாவலைன்னு ஒன்ன கூட்டியாரச் சொன்னேன் "...
"அப்புடியா படிக்கட்டும் படிக்கட்டும் ". என்று சொல்லி விட்டு துணி மணிக்காகவும் சாம்பார் ரச சோத்துகாகவும் திண்ணையில் காத்துகிடந்தான்...
பண்ணையார் மனைவி வந்தாள் சோற்றோடும் துணியோடும் ...
"யக்கா சாம்பாரையும் ரசத்தையும் தனியாத்தான வச்சுருக்க " ...
"ஆமாண்டா"..
வீடு சென்ற உடன் சோற்றை முத்து மாரிக்கு குடுத்தான்...அது மாரியம்மா, செண்பகம் ,கணேசன் பொன்னம்மா, கோவாலு ,அவள் அம்மா என அனைவரையும் அழைத்து சோற்றை பகிர்ந்தது...
சொர்ணம் ,வேலுச்சாமி கொண்டாந்த துணிகளை எண்ணியவாறே அவனிடம் கேட்டாள் ,"என்ன இருவது உருப்படி இருக்கு".
"பண்ணையார் மவன் பட்டணத்துல போய் பதினொன்னாப்பு படிச்சு பெறவு டாக்டராக போறானாம்", என்று பெருமையுடன் சொன்னான் வெள்ளந்தியான வேலுச்சாமி...
edited on 24th Jan :There were lots of spelling mistakes probably coz of not using the gmail transliteration properly...I have corrected the typo mistakes to the extent possible. people who find still mistakes kindly let me know..thanks
"பதினோராம் வகுப்புக்கு போறேன் .சுப்புலாபுரத்து பள்ளிகொடத்லதான் பதினொனாப்பு இருக்கு ...அதுக்கு ஐநூறு ரூவா வேணும்" ....
மிகுந்த பயத்துடனும் பணம் கிடைக்குமா என்ற ஐயத்துடனும் பணம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடனும் தன் தந்தை வேலுச்சாமியிடம் பேசினான் கோவாலு....
"ஐநூறு ரூவா வேணும்னு பொசுக்குனு கேட்டா எப்பிடி கொடுக்க...நான் என்ன பணத்த கக்கத்துல வச்சுக்கிட்டு அலஞ்சுகிட்டா இருக்கேன்", என்றான் வேலுச்சாமி...
அவன் அப்போதைய கவலை தன்னை நம்பி இருக்கும் ஆறு உசிர்களுக்கு மூணு வேளையும் அர வயித்து கஞ்சியாவது ஊத்தணும் என்பதுதான் ....
" எப்பா நான் நானூறு மார்க்கு எடுத்திருக்கேன். வாத்தியார், மேல படிச்சா கண்டிப்பா டாக்டர் ஆயிருவேனாரு அதான்" ....
"அப்ப அந்த வாத்தியார்ட்டயே போயி கேளு ராசா ..வந்துட்டான் ..எனக்கு இருக்ற வெளத்துக்கு கட்ட வெலக்கமாரு பிஞ்சு போகும் பாத்துக்க...நான் இன்னிக்கு என்ன செய்ய ...நாளைக்கு என்ன செய்யன்னு மருவிட்டு இருக்கேன், இவன் டாக்டர் ஆவபோராணம்...நீ டாக்டர் ஆவறதுக்கு முன்னால இங்க ஆறு உசிரு மாஞ்சிரும்" .....
வேலுச்சாமியின் கவலையும் கோபமும் மிக நியாமானது ...சலவை தொழிலாளி அவன். செய்யும் தொழிலுக்கு சோறுதான் கூலி ...பண்ணையார் மட்டும் தான் பணமும் சோறும் குடுப்பார் ...அவரின் வீட்டிலும் இப்பொழுது துணி துவைக்கும் மிசின் வந்து விட்டதால் எப்போதாவதுதான் பண்ணையார் வீட்டு துணிகளை துவைப்பான்...இந்நிலையில் அவனால் எங்கனம் ஐநூறு ரூவா கொடுக்க இயலும் ..ஏதோ இலவச கல்வி, சீருடை என்பதால் பத்தாம் வகுப்பு வரை கோவாலை படிக்க அனுமத்திதான்..அதுவே அவனுக்கு சம்மதம் இல்லை ...படிப்பதை விட தொழிலை கற்றுக்கொண்டால் அவனுக்கு பின் குடும்பத்தை பார்த்துகொள்ளலாம் என்று வெகு நாட்களாக தன் மனைவி சொர்ணதிடம் சொல்வான்..அவள் தான் படிக்கட்டும் என்று கோவாலை பத்தாம் வகுப்பு வரை தேற்றினாள்...
கோவாலும் புரிந்து கொண்டான்...புத்தக மூட்டைக்கு பதிலாக துணிமூட்டை சுமக்க ஆயத்தமானான்...
இந்நிலையில் வேலுச்சாமிக்கு பண்ணையார் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு ..
தலை தெறிக்க பண்ணையார் வீட்டை அடைந்தான் ...
நரசூஸ் காப்பி மனம் மூக்கை துளைத்தது...சாம்பார் வாடை வேலுச்சாமிக்கு குதூகலத்தை அளித்தது ..."முத்துமாரி புள்ள சாம்பார் னா உசிர விடும் ...இன்னைக்கு அக்கா சோறு குடுத்தா வீட்டுக்கு கொண்டுபோவனும் "...முத்துமாரி அவனது கடைசி குழந்தை..அவள் மீது ஒரு தனி அன்பு அவனுக்கு...
பண்ணையார் மனைவி வந்தாள்...துவைத்து தேய்த்த புத்தம் புது சேலையையே அணிவாள் ...நகைகளை அவ்வபோது காலத்திர்கேற்ப புதுசு புதுசாக மாற்றுவாள் ...புறத்தில் மிடுக்கானவள்..அகத்தில் கருணை உள்ளம் கொண்டவள் ...
"என்ன வேலுச்சாமி நல்லா இருக்கியா ?இந்த பக்கமே காணும் ?வெளிநாடு கிளிநாடு போயட்டியோனு எண்ணுனேன்"...
"போக்கா நீ வேற ...வெளிநாடு போராப்லாதான் இருக்கு ஏன் பொழப்பு" ....
"இப்பிடி அலுத்துக்குற... ஒனக்கென்ன வீடு வீடா போய் துணி வாங்கி சலவ செஞ்சா வித விதமா சோறு ...ஒரு நாளைக்கு பத்து விதமான சோறு திம்பியா ?"
"ஆமாக்கா ..நம்ம ஊரு மவராசிக பத்து விதமா சமைசுட்டா அம்புட்டுதான் வானம் தரைக்கு வந்திரும் ...சும்மா இருக்கா நீ வேற ... பழைய கஞ்சி நெதம் கெடைச்சா கருப்பசாமி புண்ணியம்" ....
"சரி டா இன்னைக்கு எம் மகன் துணி ஒரு இருவது உருப்பிடி தாரேன் தொவச்சு குடு ..உனக்கு பத்து வக இல்லனாலும் ரெண்டு வகையாச்சும் தாரேன்" ...
"சரி அது இருக்கட்டும் என்ன திடீர்னு இருபது உருப்படி அது ஒம் மகனோட" ...
"அதா அவன் என்னமோ பத்தாப்பு பரிச்சியில முந்நூத்தம்பது மார்க்கு வாங்கிட்டானாம் ..ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்குறான்... மெட்ராசுல இருக்குற பள்ளிகொடத்ல படிச்சாதான் டாக்டர் ஆவ முடியுமாம்ல ...அதான் பட்டணத்துல இருக்க என் தங்கச்சி வீட்டுல தங்கி படிக்க போறான்..திங்க கெழம பொறப்படுதான்...சரி இருக்குற சட்ட துணி மணிய தொவச்சா தாவலைன்னு ஒன்ன கூட்டியாரச் சொன்னேன் "...
"அப்புடியா படிக்கட்டும் படிக்கட்டும் ". என்று சொல்லி விட்டு துணி மணிக்காகவும் சாம்பார் ரச சோத்துகாகவும் திண்ணையில் காத்துகிடந்தான்...
பண்ணையார் மனைவி வந்தாள் சோற்றோடும் துணியோடும் ...
"யக்கா சாம்பாரையும் ரசத்தையும் தனியாத்தான வச்சுருக்க " ...
"ஆமாண்டா"..
வீடு சென்ற உடன் சோற்றை முத்து மாரிக்கு குடுத்தான்...அது மாரியம்மா, செண்பகம் ,கணேசன் பொன்னம்மா, கோவாலு ,அவள் அம்மா என அனைவரையும் அழைத்து சோற்றை பகிர்ந்தது...
சொர்ணம் ,வேலுச்சாமி கொண்டாந்த துணிகளை எண்ணியவாறே அவனிடம் கேட்டாள் ,"என்ன இருவது உருப்படி இருக்கு".
"பண்ணையார் மவன் பட்டணத்துல போய் பதினொன்னாப்பு படிச்சு பெறவு டாக்டராக போறானாம்", என்று பெருமையுடன் சொன்னான் வெள்ளந்தியான வேலுச்சாமி...
Friday, January 22, 2010
A brisk Meander…
Yes a brisk Meandering could be made possible...Let's see how it cud be done.Before that I wanna write how I make(pass?) my day .A typical Week day means to me as follows…
7.30 A.M: Preparing tea
7.45 A.M: Preparing break fast
8.45 A.M: Selva starts to office
8.45-11 A.M: Browsing net, blogging, staring at g mail; sometimes smile at it when my friends come online and call amma appa.
11. A.M-12.15 P.M: Preparing Lunch.
12.15 P.M: Selva comes home for lunch.
1. P.M -3.P.M: Do some justice to my research .At times I do injustice to it by blogging.
3. P.M- 5.30 P.M: Watch some Tamil movie online or do some house hold works till Selva come home.
The whole schedule seems to be unfair enough keeping me physically very idle. Those haunting days of gym before marriage which helped me reduce 10 kgs came to my mind and made me so worried. So I tried allocating time for doing some exercise in my 3 -5.30 PM slot .It worked some time but most of the time it din happen and a lazy goose like me making it done is such a daunting task!!! So yesterday I made up mind to go for a walk at least till open market (which is a twenty mins walk from our home) from Monday through Friday .I fitted this task in between 10.A.M to 11.P.M slot .After all staring at g mail does not pay much. It was so mind refreshing to go for a walk. I was cursing myself for holding on inside home for nearly four months which only resulted in putting on weight. Every time I walk on the pedaling machine at home, I keep looking at the time in my mobile phone, wanting badly to get down soon and mess up the work out. But I felt totally different when I walked down on the roads. It was drizzling then .The usual fret-fume-on-weather attitude of mine has changed to enjoy-on-weather. Thanks to the brisk meander for inducing the change in me. Hope I continue it daily!!!
7.30 A.M: Preparing tea
7.45 A.M: Preparing break fast
8.45 A.M: Selva starts to office
8.45-11 A.M: Browsing net, blogging, staring at g mail; sometimes smile at it when my friends come online and call amma appa.
11. A.M-12.15 P.M: Preparing Lunch.
12.15 P.M: Selva comes home for lunch.
1. P.M -3.P.M: Do some justice to my research .At times I do injustice to it by blogging.
3. P.M- 5.30 P.M: Watch some Tamil movie online or do some house hold works till Selva come home.
The whole schedule seems to be unfair enough keeping me physically very idle. Those haunting days of gym before marriage which helped me reduce 10 kgs came to my mind and made me so worried. So I tried allocating time for doing some exercise in my 3 -5.30 PM slot .It worked some time but most of the time it din happen and a lazy goose like me making it done is such a daunting task!!! So yesterday I made up mind to go for a walk at least till open market (which is a twenty mins walk from our home) from Monday through Friday .I fitted this task in between 10.A.M to 11.P.M slot .After all staring at g mail does not pay much. It was so mind refreshing to go for a walk. I was cursing myself for holding on inside home for nearly four months which only resulted in putting on weight. Every time I walk on the pedaling machine at home, I keep looking at the time in my mobile phone, wanting badly to get down soon and mess up the work out. But I felt totally different when I walked down on the roads. It was drizzling then .The usual fret-fume-on-weather attitude of mine has changed to enjoy-on-weather. Thanks to the brisk meander for inducing the change in me. Hope I continue it daily!!!
Wednesday, January 20, 2010
Mundhinam...
Again trying to do justice for Selva's Audacity software.After having written the post," Isai" quiet few months back, I have acquired ample amount of guts to publish here my yet another trial.Thanks hariharasudhan ,Vinodh Kumar and of course Selva.But what Vinodhkumar told me was to try singing fast beat songs like alai alai from boys .But sorry vinodh kumar I should have tried ur choice first but i tried this ooaayiye from ayan and ended up in a fear that fast beat songs need good breath control... This bathroom singer lacks it so thought probably after getting proper training in music will give a try for fast beat songs..But allocating time for music training is still an unsolvable mathematical problem.Lets see how it goes...
Anyways i have tried this mundhinam paarthaane song from vaaranam aayiram...Still me and selva are not able to find a way to merge vocal and BGM .We did try some karoke techniques but cud not come out with optimistic results...And the new mike Selva got me don seem to work.So this time too managed with lap top's mike and audacity software.And here is the bath room singer's effort...
Anyways i have tried this mundhinam paarthaane song from vaaranam aayiram...Still me and selva are not able to find a way to merge vocal and BGM .We did try some karoke techniques but cud not come out with optimistic results...And the new mike Selva got me don seem to work.So this time too managed with lap top's mike and audacity software.And here is the bath room singer's effort...
Monday, January 18, 2010
Bliss- 80%; Ferocity-20%
The Bliss ferocity percentage split mentioned in the title is what I had while watching the movie Aayiraththil Oruvan (AO). The brighter part in the title is totally because of the AO Team and the darker side is because of the Audience the AO had on that day.Lemme talk about the brighter part first. I was so proud that such a movie has come out from Tamil Cinema Industry .To put it in two words I wud call it, “Brave attempt”. I usually like Tamil movies for its comedy .My favorite hero is always vadivelu.Let him be a comedian, for me he is a hero.Yeah of course some insightful Tamil films exists. But I don’t know I liked AO so much. May be u may not like some parts but the script is so new and hope it sets a new trend. As u all know the script is based on the Cholas and pandiyas. The director has mixed his imagination so well and made it so meaningful. The seven traps set by chola king, of which the movie talks about is so amazing and makes us think how intelligent they were in those days and leaves us with a doubt cud we do it today even with the massive technology we have?…Brahdeeshwar temple built by Raja Raja Cholan still remains as a challenge for the civil engineers and architects across the globe. Needless to say lot many temples in India wud get appended in the challenging list. Not only temples, the literature, paintings, Music, Dance, the medicines etc etc that have roots from our country are fantabulous; their usage and proud needs to be passed on to the upcoming generations. But I see two unimportant elements which have the roots of our country getting passed on sincerely for many generations which is nothing but the rotten stuffs caste and religion. So coming back to AO, the efforts it has taken to pass on our history makes me feel so glad. Every time I wanted to see a Tamil movie here in UK just to hear the Tamil Language on the screen. But this time I was so moved .Hats off to AO team.Jai Ho AO!!!
Now comes the fury part. There was a group of audience in AO who were constantly giggling at scenes which portrayed the wildness of the Chozha,their practices, Reema Sen’s ancient Tamil etc. I am not ferocious on the audience who did not like the movie. Taste differs. No issues on that. But I was upset with the guys who were constantly mocking at the film for no reason. I don’t get one thing. What’s so funny when u see the reflection of your own culture on the screen. Me and Selva were quiet disappointed with those guys. We both were discussing what made them to spoil the show. We thought probably if the same film was directed by James Cameroon or Steven Spielberg they would have applauded the movie and say,” wow what a movie!”Producing a film in Indian Rupees is totally different from producing a film in Dollars and Pounds. In that perspective, AO is an extravaganza for Indian Rupees. What I feel is, some of us get confused what we like. May be we are clueless who we are? Except the ID card our working company gives us what exactly do we have to identify ourselves? We feel so ashamed to talk in Tamil in TamilNadu. Okays in that case do we speak at least good English? No. The level of our English knowledge is something similar to this sentence. “Don’t stand in the veyil.Stand in the puliya marathu nizhal”(courtesy: Dum Dum Dum Tamil Film).So we know neither Tamil nor English. The ultimate quintessential sense that differentiates humans and the rest living creatures is been messed up. At least are we British when in Britain? No. We get the ugly stare from British for talking aloud in the cinema hall. Its cent percent fine if we don’t like the Indian culture. But are we at least following the British Culture which has some good things inculcated in it?British always stand in a queue and get the cinema tickets. We break the queue by making our friend to buy the ticket who stands in the front of the queue. British normally don’t look down people based on their profession (As far as I have observed!). We don’t even stand near people who clean toilets. So who are we? Do we have any identity other than the identity card that’s hanging around our neck?
P.S:The second para of the post aims at pitying the people who are similar to those guys who were giggling at AO show and not all Indians.
Now comes the fury part. There was a group of audience in AO who were constantly giggling at scenes which portrayed the wildness of the Chozha,their practices, Reema Sen’s ancient Tamil etc. I am not ferocious on the audience who did not like the movie. Taste differs. No issues on that. But I was upset with the guys who were constantly mocking at the film for no reason. I don’t get one thing. What’s so funny when u see the reflection of your own culture on the screen. Me and Selva were quiet disappointed with those guys. We both were discussing what made them to spoil the show. We thought probably if the same film was directed by James Cameroon or Steven Spielberg they would have applauded the movie and say,” wow what a movie!”Producing a film in Indian Rupees is totally different from producing a film in Dollars and Pounds. In that perspective, AO is an extravaganza for Indian Rupees. What I feel is, some of us get confused what we like. May be we are clueless who we are? Except the ID card our working company gives us what exactly do we have to identify ourselves? We feel so ashamed to talk in Tamil in TamilNadu. Okays in that case do we speak at least good English? No. The level of our English knowledge is something similar to this sentence. “Don’t stand in the veyil.Stand in the puliya marathu nizhal”(courtesy: Dum Dum Dum Tamil Film).So we know neither Tamil nor English. The ultimate quintessential sense that differentiates humans and the rest living creatures is been messed up. At least are we British when in Britain? No. We get the ugly stare from British for talking aloud in the cinema hall. Its cent percent fine if we don’t like the Indian culture. But are we at least following the British Culture which has some good things inculcated in it?British always stand in a queue and get the cinema tickets. We break the queue by making our friend to buy the ticket who stands in the front of the queue. British normally don’t look down people based on their profession (As far as I have observed!). We don’t even stand near people who clean toilets. So who are we? Do we have any identity other than the identity card that’s hanging around our neck?
P.S:The second para of the post aims at pitying the people who are similar to those guys who were giggling at AO show and not all Indians.
Wednesday, January 13, 2010
Pongal Resolutions
Wish u all a very happy Pongal.The title may sound bizarre but when people could take resolutions on New Year why not on Tamil New year. Changing histories politically does help sometimes. I have not believed in resolutions but just thought why not get into that and try the trial and error method. These resolutions are targeted at keeping my arteries clean and happy amidst the ill effects of my neurons (sometimes).Reasoning is gaining importance in all fields nowadays so have given reasons for the resolutions too.Below is the list.
Resolution 1:Not worrying about situations that could occur in the future.
Reason: Such situations might not occur at all and if at all it happens there should be a better way handling it or if it’s out of my hand I am not gonna handle it anyways so no worries.
Resolution 2: Keeping my neurons fresh with fragrance instead of making it look like a mess dumped with unwanted memories.
Reason: Sometimes having a poor memory does help and memory back up at times results in induction of concentrated unhealthy substances into neurons.
Resolution 3: Being happy with the good happenings.
Reason: we can only feel the present so why wait to be happy for situations that could or could not occur in future.
Resolution 4: Having a selective thick skin
Reason: Being callous towards certain situations may lead to a lifelong happiness as we cannot expect the whole world to be good to us always as it was quiet good sometimes to us in the past and has helped fulfilling resolution 3.
Resolution 5: Avoiding agonies resulting due to the mind disturbing weapon known as, “possessiveness”.
Reason: Having right amount of love towards anything in arteries is indispensable as the excessive amount gets converted into the disastrous weapon possessiveness.
Resolution 6: Setting good self standards, meeting it and monitoring it.
Reason: Self appraisal is the best appraisal and it’s of no use boiling the arteries and threshing neurons with guilt feelings no matter the whole world is praising.
Resolution 7: Remembering all the above six resolutions always.
Reason: Live life to the fullest.
Resolution 8: If all the resolutions do not get fulfilled in the upcoming year, stop taking resolutions.
Reason: Its waste of time typing this post!!!
Resolution 1:Not worrying about situations that could occur in the future.
Reason: Such situations might not occur at all and if at all it happens there should be a better way handling it or if it’s out of my hand I am not gonna handle it anyways so no worries.
Resolution 2: Keeping my neurons fresh with fragrance instead of making it look like a mess dumped with unwanted memories.
Reason: Sometimes having a poor memory does help and memory back up at times results in induction of concentrated unhealthy substances into neurons.
Resolution 3: Being happy with the good happenings.
Reason: we can only feel the present so why wait to be happy for situations that could or could not occur in future.
Resolution 4: Having a selective thick skin
Reason: Being callous towards certain situations may lead to a lifelong happiness as we cannot expect the whole world to be good to us always as it was quiet good sometimes to us in the past and has helped fulfilling resolution 3.
Resolution 5: Avoiding agonies resulting due to the mind disturbing weapon known as, “possessiveness”.
Reason: Having right amount of love towards anything in arteries is indispensable as the excessive amount gets converted into the disastrous weapon possessiveness.
Resolution 6: Setting good self standards, meeting it and monitoring it.
Reason: Self appraisal is the best appraisal and it’s of no use boiling the arteries and threshing neurons with guilt feelings no matter the whole world is praising.
Resolution 7: Remembering all the above six resolutions always.
Reason: Live life to the fullest.
Resolution 8: If all the resolutions do not get fulfilled in the upcoming year, stop taking resolutions.
Reason: Its waste of time typing this post!!!
Tuesday, January 12, 2010
பாட்டியும் பாடமும் ...
Here is one more post with title in Tamil and post in English.What to do?Tamil titles express more sometimes.Coming to the post part,after having mentioned about my paati (grandma) in my previous Tamil post,my neurons took a detour to the good old days with paati.Growing up with paatis helps u exploring many psychological factors.Paatis have enormous amount of love towards their grand children and children.Sometimes,the insecure feelings they possess,which is a quiet normal thing to own at old age,may lead to certain lil arguments,misinterpretations,frets,fumes etc.Whatever it is,when we look back the days spent with them, u see the colorful part shining bright and the silly part fading away.
Once I was asked to prepare a write up on whom I inspire in life. This write up was part of MBA admission at Great Lakes Institute of Management,where i could not get the admit;that's a diff story but the point is that,I wrote about my mom but now I feel I should have written about my paati who was all the reason behind me writing about my mom. After all coming up in life is fine but being a reason behind it is great!My thaatha(grand pa)passed away when my mom was two years old and my periyama was four years old. All she had was a little agricultural land then and probably a lot more confidence which made her daughters attain a considerable altitude in their lives. Not to mention we are enjoying the fruit of her sweat now.
With that tiny intro of my patti, I am writing one of my experience I had with her which made me go agape. I was a school kid then and I needed a dictionary so I was in search of the same. Here is the conversation me and my paati had.
Paati:enna thedutha?
Me:oru pusthagam theduren.
Patti: enna pusthagatha thedutha.epdi irukkum?
Me:oru periya palaya pusthagam .
Paati:etha pathinathu?
Me : (thinking in mind therinju enna panna pora?)athula English vaarthaikku Tamil la artham potrukkum.(I din tell her explicitly that I am searching for dictionary thinking she may not understand it)
Paati:Ditchunarynu solla vendiyathaane ,iru eduthuttu vaaren.
Me:?????!!!!!
The embarrassment I felt at that moment cannot be explained. But the lesson learnt is helping me out in not looking down on others till now. Later I came to know that, somebody in my village exchanged that dictionary for “kaara sevu” in my paati’s grocery shop and it was paati who gave it to my mom thinking that it might be a valuable one.”Paati ur life has taught me many such lessons ; u r always there in my neurons and arteries ;Love u”.
Once I was asked to prepare a write up on whom I inspire in life. This write up was part of MBA admission at Great Lakes Institute of Management,where i could not get the admit;that's a diff story but the point is that,I wrote about my mom but now I feel I should have written about my paati who was all the reason behind me writing about my mom. After all coming up in life is fine but being a reason behind it is great!My thaatha(grand pa)passed away when my mom was two years old and my periyama was four years old. All she had was a little agricultural land then and probably a lot more confidence which made her daughters attain a considerable altitude in their lives. Not to mention we are enjoying the fruit of her sweat now.
With that tiny intro of my patti, I am writing one of my experience I had with her which made me go agape. I was a school kid then and I needed a dictionary so I was in search of the same. Here is the conversation me and my paati had.
Paati:enna thedutha?
Me:oru pusthagam theduren.
Patti: enna pusthagatha thedutha.epdi irukkum?
Me:oru periya palaya pusthagam .
Paati:etha pathinathu?
Me : (thinking in mind therinju enna panna pora?)athula English vaarthaikku Tamil la artham potrukkum.(I din tell her explicitly that I am searching for dictionary thinking she may not understand it)
Paati:Ditchunarynu solla vendiyathaane ,iru eduthuttu vaaren.
Me:?????!!!!!
The embarrassment I felt at that moment cannot be explained. But the lesson learnt is helping me out in not looking down on others till now. Later I came to know that, somebody in my village exchanged that dictionary for “kaara sevu” in my paati’s grocery shop and it was paati who gave it to my mom thinking that it might be a valuable one.”Paati ur life has taught me many such lessons ; u r always there in my neurons and arteries ;Love u”.
Friday, January 08, 2010
என் சிறு வயது வீடும், என் ஏக்கங்களும் .
என் வாழ்வின் முதல் பதினைந்து வருடங்களை சுமந்த என் வீடு..
அரசு அலுவலர் குடியிறுப்பிர்க்கே உரித்தான அனைத்து ஏற்ற இறக்கங்களையும் கொண்டிருந்தது...
ஒரு அரை மட்டுமே இருந்தது அவ்வீட்டில் ...
மூர்த்தி சிறியதெனினும் அவ்வீட்டின் கீர்த்தி மிகப் பெரியது ....
நான் ,என் தந்தை ,தாய், இரு தம்பிகள் ,பாட்டி ,பெரியம்மாவின் மகள் என ஏழு உருப்படிகள் ...
இது போக அவ்வபோது என் கிராமத்திலிருந்து வேலை தேடி வரும் விருந்தினர்களின் வருகை ...
எங்கள் கதை இப்படி இருக்க ,என் அண்டை வீட்டில் பத்து நபர்கள்!
சிற்ச்சில மன சலசலப்புகள் இருப்பினும் வாழ்கை சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது ...
பகிர்ந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்த போதிலும் ஒரு வகை ஆனந்தம் இருந்தது...
இன்று என் வீடு பல அறைகளை கொண்டு ஓரளவிற்கு வசதிகள் உடைய இரண்டு மாடி கட்டிடமாக இருக்கிறது ...
தாய் தந்தை ஒரு சகோதரன் தவிர மற்றவர் யாவரும் உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் உள்ளோம் ...
பாட்டியைத் தவிர ...
பல அறைகளை பொருட்கள் மட்டுமே நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன ...
விருந்தினர்கள் வருகையின் நேர அளவு நாட்களிலுருந்து சில மணிநேரங்களாக குறைந்துள்ளது ...
எல்லாம் இருந்தும் ஏதோ ஒன்றை மனம் இழந்திருக்கிறது...
ஒரு வேளை வாழ்கை முறை மாற்றத்தின் பக்க விளைவாக இருக்கக்கூடுமோ?
வழக்கம்போல் என்னால் விடையை கணிக்க இயலவில்லை...
அரசு அலுவலர் குடியிறுப்பிர்க்கே உரித்தான அனைத்து ஏற்ற இறக்கங்களையும் கொண்டிருந்தது...
ஒரு அரை மட்டுமே இருந்தது அவ்வீட்டில் ...
மூர்த்தி சிறியதெனினும் அவ்வீட்டின் கீர்த்தி மிகப் பெரியது ....
நான் ,என் தந்தை ,தாய், இரு தம்பிகள் ,பாட்டி ,பெரியம்மாவின் மகள் என ஏழு உருப்படிகள் ...
இது போக அவ்வபோது என் கிராமத்திலிருந்து வேலை தேடி வரும் விருந்தினர்களின் வருகை ...
எங்கள் கதை இப்படி இருக்க ,என் அண்டை வீட்டில் பத்து நபர்கள்!
சிற்ச்சில மன சலசலப்புகள் இருப்பினும் வாழ்கை சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது ...
பகிர்ந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்த போதிலும் ஒரு வகை ஆனந்தம் இருந்தது...
இன்று என் வீடு பல அறைகளை கொண்டு ஓரளவிற்கு வசதிகள் உடைய இரண்டு மாடி கட்டிடமாக இருக்கிறது ...
தாய் தந்தை ஒரு சகோதரன் தவிர மற்றவர் யாவரும் உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் உள்ளோம் ...
பாட்டியைத் தவிர ...
பல அறைகளை பொருட்கள் மட்டுமே நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன ...
விருந்தினர்கள் வருகையின் நேர அளவு நாட்களிலுருந்து சில மணிநேரங்களாக குறைந்துள்ளது ...
எல்லாம் இருந்தும் ஏதோ ஒன்றை மனம் இழந்திருக்கிறது...
ஒரு வேளை வாழ்கை முறை மாற்றத்தின் பக்க விளைவாக இருக்கக்கூடுமோ?
வழக்கம்போல் என்னால் விடையை கணிக்க இயலவில்லை...
Monday, January 04, 2010
Boon or Bane?
First post in the brand new year 2010.Wish u all a very happy new year. May this year bring health, wealth, victory and happiness in ur lives… After having written a Tamil poem in my blog, now I Know how many people around the globe are there to support Tamil Language. Thanks to all those souls ,who had heart to spend some time on my blog. My site meter does not show the exact details of the visitor but still I could see the visitor’s location and I am so happy about it. I feel all Indian Languages are so beautiful in their morphology and have strong literature support. Probably the immediate previous statement is because of the ignorance I have towards Non-Indian Languages. So each and every language has their own beauty. As usual this post has proved how good I am in righting the post pertinent to the title.
So the actual post continues. I am not so interested in reading novels but I tried cultivating the habit when I was doing my UG thinking that it might help in increasing my verbal GRE score. But fortunately/un fortunately both din happen. Last week I gave a try to make the same old futile thing fertile. Again I could not do anything in making it good. But it did help me coming out with this post. We get education and attain the common sense. The common sense may be sensitive towards science, arts, Moral values etc to an extent. But after attaining the so called common sense in whatever proportions it exists in one’s neurons what happens? I know there seems to be a broken link between the novel reading habit and the common sense sentences. Okays bridging the gap here in the next sentence. What happens really when we read more books after we attain the common sense? Because along with the common sense we might have got the content “creativity”.U may call it as originality too. So what happens to that ?Does it become more concentrated in ur neurons or it gets diluted when u read more books? I just got this doubt coz when I ever I read something and write after that I tend to use the words I read and may be sometimes try emulating the ideas from what I read and ultimately the content ,”creativity” gets diluted in my neurons. I feel knowledge is contagious so I have this reading phobia now. Do we get actually inspired by other’s writing or we just emulate the writings by try making a CCP (cut copy paste) technology probably in a very different new format? U may feel that I am blabbering. But if u feel this post to be sensible ur views are welcome, no matter u oppose or support mine.
Subscribe to:
Posts (Atom)
